On my way home....

Deel 1: (Zondag ochtend) En daar zit ik dan: op het vliegveld van Cancun, ready to go home! Het was een heerlijke maand in Mexico, maar het beste van op vakantie gaan is wat mij betreft nog altijd het thuiskomen. Dat duurt dan nog wel ff, maar ik ben in ieder geval op tijd (wat ook niet altijd zo is) en op weg. En, heel belangrijk, de eerste hindernis “check in” heb ik succesvol weten te volbrengen. Zoals altijd als ik op reis ga, sleep ik ook dit keer veel te veel baggage met me mee. En inmiddels meer regel dat uitzondering, smokkel ik ook vandaag weer een aantal stekkies mee. Omdat ik met Mexicana eerst van Cancun naar Mexico D.F. vlieg, mag ik maar 25 kilo meenemen. Al sinds Guatemala sleep ik met een grote kartonnen doos, die gaandeweg volledig is volgepropt. Gisteren, tijdens het wegbrengen van de groep, heb ik deze doos al gewogen op het vliegveld, zodat ik vandaag niet voor verrassingen zou komen te staan. En idd bingo: 25 kilo schoon aan de haak! Dat betekende dus dat ik mijn rugzak met al mijn kleding etc moest meenemen als handbaggage. Omdat handbaggage niet meer dan 10 kilo mag zijn, had ik de afgelopen weken lopen broeden op een tot in de detail uitgewerkt plan om Mexicana te slim af te zijn. De enige losse schakel van mijn plan de vraag waar ik mijn tas bewaakt, maar buiten het oog van Mexicana, kon achterlaten. Een alleraardigst meisje achter de koffie- counter wilde wel mijn vriendin worden, ondanks de drie camera’s die op haar gericht stonden. Ik mocht mijn mega rugzak bij haar achterlaten en kon zodoende met mijn doos en handbaggage inchecken. Dit alles verliep gesmeerd, precies zoals ik al die slapeloze nachten gehoopt had. Door de douane heen vond ik dan toch weer een beetje spannend: bang dat iemand me erop zou wijzen dat deze tas ten eerste te groot is voor handbaggage en ten tweede zeer zeker te zwaar. Maar dat gebeurde niet, dus nu zit ik ontspannen dit verslagje te typen. Deel 2: (dinsdag ochtend) Zit ik met mijn goede gedrag weer op een vliegtuig te wachten. Dit maal in het nationale airport van Panama, met bestemming Bocas del Toro. Oorspronkelijke plan was om gisteren de nachtbus te nemen, maar dit feestje ging niet door. De afgelopen weken heeft het hier zo ontzettend geregend dat hele stukken van de weg zijn opgeslokt door de rivier en verschillende landverschuivingen de weg bedekt hebben met bergen aarde en modder. Duidelijk geval van overmacht, dus een vlucht geboekt voor vanmorgen. Met alle rommel die ik al bij me droeg, plus de andere spullen die ik in Panama nog op de kop heb getikt, stapte ik vanmorgen vol goede moed een taxi in. Al de extra baggage checkte ik op mijn dooie gemakje in bij cargo, das goedkoper namelijk. Bij binnenkomst in de hal vond ik het op zich wel opvallend rustig, maar er ging nog geen lichtje branden. Toen mijn amigo Rocket van AirPanama vroeg voor welke vlucht ik geboekt had, begon ik wat te vermoeden. “ Duhhuh, de 6.45 uur vlucht natuurlijk!” zei ik, zoekend om mij heen kijkend. “Jenny”: zei Rocket “ Het is 7.30”. Oh no, I did it again, I missed a plane!¨ Maar zoals altijd eigenlijk, had ik ook nu weer een excuus. Mijn telefoon, het hoerending, valt steeds uit waardoor ik de tijd opnieuw moest instellen. Das dus gisterenavond blijkbaar niet helemaal goed gegaan. Met dat Rocket en ik alsnog bezig zijn met inchecken, krijgt hij het bericht binnen dat het vliegtuig nog op de landingsbaan staat en niet kan vertrekken door het hondeweer in Chirique en Bocas del Toro. Kwam het toch nog allemaal goed, sterker nog, heb ik weer geluk gehad. Zitten al mijn medereizigers al sinds 6.45 te zweten in het vliegtuig, terwijl de laatkomers (ik ben inmiddels niet meer de enige) gezellig nieuws uitzendingen zitten te buizen in de wachtzaal. Er wordt gesproken over een regelrechte ramp. Sinds vanmorgen is er weer communicatie mogelijk. De afgelopen dagen was zowel de telefoon als internet afgesloten. Ggggrrr: het is nu 12.30 uur en we zitten nu gezellig met z’n allen in de wachtzaal. Het is nog maar de vraag of we hier ooit wegkomen…. Maar als je dan eenmaal in de lucht hangt, is het verrassingspakkketje van AirPanama een extra groot feest!

Wat vliegt de tijd, en wat vlieg ik in korte tijd van plek naar plaats. Nu lig ik lekker te zappen in mijn bedje in Cancun, terwijl ik twee dagen geleden nog wakker werd in Acapulco. Deze morgen in Acapulco liet ik de kans voorbij gaan om in de laatste paar uurtjes voor vertek een extra krokant korstje te kweken. In plaats daarvan lag ik in bed bij te komen van de borreltjes die nog genuttigd werden na “het laatste avondmaal” met de singles van de Fox Viva Mexico reis. Na geruime tijd te zijn weggeweest uit de mexicaanse routine van het reizen begeleiden, voelde deze reis voor mij ook een beetje als op vakantie gaan. Ondanks dat de route, de lokaties en excursies hetzelfde zijn gebleven, haal ik erg veel voldoening uit het feit dat ik als “amateur lekkerbek” precies weet wat ik in welk restaurant ga eten en waar we de ladiez-night kunnen vinden. De groep en de chauffeur zijn natuurlijk elke keer anders, en over beide heb ik niet te klagen. Dit keer werkte ik samen met Arthuro Garcia, een zeer vriendelijk en aandoenlijk meneertje met een bijna functionerend gehoorapparaat in één oor en zijn andere oor half uitgeschakeld. Om de gemaakte afspraken over te brengen, moest ik mijn woorden soms enige kracht bijzetten. Brullend door de bus om vervolgens een ander antwoord terug te krijgen, heerlijk. Tegen het eind van de reis werden we er allebei melig van. Fijne kerel en zeer goeie chauffeur! Daar bleken de mensen hetzelfde over te denken, want de lieverd kwam de morgen na het laatste avondmaal vertellen dat ie zo blij was met zijn fooi. Ook ik ben tevreden, kan straks thuis weer een aantal rekeningen betalen! Mijn eeuwige koopzucht kan ik deze reizen bevredigen met het kopen van spulletjes die straks in Bocas in een winkeltje komen te liggen. De eigenaresse heeft me strker nog $500 meegegeven om gelijk van start te kunnen gaan. Ik heb dus al verschillende gekko’s ingeslagen en had in het begin van de reis aluminium spiegels besteld. En daar ging het gisteren bijna helemaal mis. Op dezelfde morgen van mijn vlucht naar Cancun ging ik de spiegels ophalen. Deze morgen was ik er ook achtergekomen dat ik de spiegels niet kon meegeven aan een college, omdat zij een binnenlandse vlucht zouden nemen. Met mijn baggage zat ik inmiddels aan het maximum, dus zelf kon ik z eook niet inchecken zonder de bonus te betalen. Vervolgens leek ik “het” alternatief gevonden te hebben om de spiegels alvast naar Panama te sturen voor 80 dollar. Gelukkig had ik de priljante ingeving om eerst maar ff in te checken bij Mexicana, waar het natuurlijk retedruk was en de tijd langzaam wegtikte. Uiteindelijk absolute mission impossible, in een race tegen de klok naar Aeronexpress om de spiegels als nog op te sturen. $80 bleek het basistarief te zijn waar de kilo's bovenop werden geteld. Ahum, 33 kilo bleek in totaal $350 te kosten…. Een viervoud van wat die vervloekte dingen me gekost hebben. Dat feest ging niet door natuurlijk, en stond ik ook nog op het punt hiervoor mijn vlucht te missen. Om een lang verhaal kort te maken heb ik de spiegels en mijn hangmat moeten achterlaten om als een speer richtin Mexicana te sjeesen. Het einge wat ik nu nog kan doen is mijn vriend Arthuro bellen: “Hola Arthuro, ik heb een probleempje, zou je iets voor me kunnen doen?” Krijg ik vast iets anders te horen: “ Gracias mi vida, ik vond het ook prettig om met jou te werken!”. Probeer het eerst maar ff in een tekst message, denk ik.

Wordt vervolgd...

De regreso a Mexico!

Na meer dan een jaar is het eindelijk weer zover: ik ben terug in Mexico! Maandag vloog ik om 8 uur 's morgens vanuit Panama City met Mexicana Airlines naar D.F. Zoals altijd realiseer ik me te laat van tevoren dat de tijd begint te dringen. Ook deze keer moest ik in alle haast de dag van tevoren mijn tas nog inpakken. Al op het vliegveld kwam ik erachter dat ik mijn vest met lange mouwen in Bocas had laten liggen. Shit, want ik ben gek op die trui en in Panama krijg je gewoon de gelegenheid niet om zoiets te dragen. Daar is het altijd te heet voor. In het vliegtuig kon ik mezelf redden door een vliegtuigdekentje om me heen te slaan, en met kussen onder mijn oor sliep ik zelfs bijna door het ontbijt heen. Maar bij aankomst in Mexico tochtte ik bijna het vliegveld uit. Bah, het is ook altijd hetzelfde hier, wat niet gek is op deze hoogte natuurlijk. Dus nadat ik mezelf had ingecheckt in het hotel, en mijn favoriete straattentjes met mexicaanse delicatesses had bezocht, moest ik verplicht een trui scoren. Achter het paleis op het Zocalo was vroeger een enorme markt met kraampjes, kleedjes en een stroom van dringende en schreeuwende mensen. Daar zou ik die trui wel ff op de kop tikken, dacht ik. Maar helaas, tot mijn grote spijt, hebben ze die markt afgeschaft. Wat een teleurstelling. In een van de vele winkeltjes vond ik er eentje, en in een klein kraampje buiten vond ik ook nog een mooie wollen sjaal. Wat een feest: Hoe lang is het geleden dat ik een sjaal gedragen heb?

Vanmorgen verliet ik het hotel voor missie "chip voor mobiel", en na nog geen 100 meter gelopen te hebben, kwam ik daar ook in oog te staan met een batterij aan naakte vrouwen. Zoals eigenlijk altijd waar dan ook in Mexico, en helemaal in het Districto Federal, is er wel een of andere protestactie gaande. Staan deze vrouwen daar poedelnaakt, te demonstreren tegen de sociale problemen waar zij dagelijks mee te maken hebben. En loop ik daar als toerist te bibberen met mijn nieuwe trui aan en wollen sjaal om ... En dan sla je een andere hoek om, waar de politie verdekt staat opgesteld, in het geval dat de boel weer eens uit de hand gaat lopen. Ze staan daar met z'n allen, op hun gemakkie, gezellig in gesprek. Het schijnt de afgelopen vijf maanden aan een stuk door zo gegaan te zijn, en zonder gewelddadige confrontaties. Dus als de nootjesverkoper langskomt, wordt er rustig op los gesnackt. Gelukkig maar...

Maargoed, missie qua telefoon is geslaagd: mijn nummer is ( 00 52) 55 2500 0977, maar omdat Mexico zo'n enorm groot land is, werkt het in elke staat anders. En met een rondreis door meerdere staten, is dat niet echt handig.

Nu alleen nog op zoek naar mijn doos met boeken die ik vorig jaar heb achtergelaten bij het busbedrijf, en dan naar het vliegveld! Viva Mexico, deze keer met 18 singles: Jihaah!

Hamburguesas, eindelijk...

Ooit, eens lang, lang geleden had ik mijn vriendjes in Saigon getrakteerd op broodjes met een plakje vlees en kaas. Een fles mayo en ketchup erbij, die ze zelf mochten bedienen. "Ooh wat lekker, hamburgers!" zeiden ze, smullend op het balkon. Vanaf dat moment werd me regelmatig (te pas en te onpas)gevraagd, wanneer we nou weer eens hamburgers gingen maken. Meedere keren kwam het tot een vage belofte, waar ze hier in Panama uitermate goed in zijn en ook ik me vaker dan me lief is schuldig aan maak. "Als mijn ouders straks hier zijn met de kerst, na de verbouwing en toen weet straks als mijn moeder hier is". Alle bezoek weer naar huis, de verbouwing achter de rug, maar hamburgers... ho maar. En dan kwam ik weer eens nietsvermoedend op mijn fiets, rechtstreeks in een hinderlaag rijdend: " Wanneer gaan we nou hamburgers eten?" En vervolgens: "Je hebt het beloofd en beloofd is beloofd!" Jaaa, dan is het duidelijk dat er actie ondernomen moet worden. Dus heb ik een uitnodiging ophangen op een van hun favoriete hangouts in de straat. Deze kinderen ontgaat niet veel, dus ik maakte me geen zorgen of ze de uitnodiging zouden opmerken.

Op deze afgesproken morgen was er een probleempje in Bastimentos, wat iets meer tijd in beslag nam dan handig was. Met alle hamburgerbroodjes en boodschappen kwam ik Saigon binnen rennen. Om alles op tijd af te hebben, moest zelfs de timmerman helpen hamburgers omdraaien. We stonden nog geen 5 minuten in de keuken of de buurtvriendjes verdrongen zich voor de deur. Omdat het allemaal iets anders liep dan ik geplanned had, mochten ze helpen, wat misschien nog wel het allerleukste was. "Aha, nou weet ik hoe je hamburgers maakt" zei er eentje, toen hij zag dat ik een ei door het gehakt heengooide. En dat de broodjes voorgesneden uit de zak kwamen was ook een belevenis. Al voordat de hamburgers op de broodjes kwamen te liggen misten meerderen al een hap. Toen de hamburgers en de limonade op waren, konden we weer terug naar de normale orde van de dag. Voor deze kinderen is dat op zaterdag niet veel meer dan spelen en nog eens spelen. De afgelopen weken zijn ze druk in de weer met een giga koelbox (waar ze die vandaan hebben is weer een andere vraag) waar ze zeer creatief mee opgaan. De ene keer is het verstopplek, dan doodskist en zelfs als boot wordt ie gebruikt. Maar het doorsnee duw en trekwerk lijken ze ook niet zat te worden. In Saigon vervelen de kinderen zich nooit. En ik geniet van hun gekkigheid.

Nieuwste flyer Panama's Paradise

Saigoncito I

Rafael's House is een fantastische mansion geworden, en zodra het voor een paar dagen leeg staat zou het zo maar kunnen dat ik er ff kom genieten. Maar voor mij is Saigoncito toch de heerlijkste plek van de archipelago van Boccas del Toro. Mijn thuis!

Saigoncito I is het huisje waar ik 5 jaar geleden een "liefde op het eerste gezicht-ervaring" mee had. Ik kwam er te wonen en heb het stukje bij beetje opgeknapt. Uiteraard ziet het er vandaag de dag beter uit dan in de tijd dat ik er woonde. Dit dankzij de oprichting van de BV Panama's Paradise, dat mij de kans gaf om van mijn creatieve gehobby een heuse baan te maken! Nu verhuren we mijn oude huisje als carribsiche cabana, en ik kan het iedereen aanraden: wat een heerlijk huissie is dat!

Het huis is omringd door een gordijn van groen. In Nederland ging vanuit mijn kant weinig speciale belangstelling uit naar tuinieren. Er schiet me een zilverkleurig kerstboompje met kluit te binnen, die ik uit vrije wil tegen de betonnen schutting geplant heb op de Pieter Nieuwlandstraat in Utrecht. (Hoe groot zou die nu zijn?). En op de Dudosingel moesten we soms onkruid wieden of bolletjes planten, wat wel altijd gezellig was. Maargoed, das natuurlijk niks vergeleken bij de jungle die hier groeit als kool! Duidelijke favoriet is de heliconia, een bloem die in sommige gevallen 3 maanden lang mooi staat te wezen. Wat een emotie als je ziet dat er weer een bloem opkomt! Ik heb inmiddels een aardige collectie in de tuin staan. Te pas en te onpas neem ik stekkies mee. Ook Bastimentos heeft inmiddels een aardige hoeveelheid planten uit Saigon te verwerken gekregen.

Maargoed, Saigoncito I en II bevinden zich in het rustige, maar tevens levendige volksbuurtje Saigon genaamd. Op loopafstand van het stadstrand en met de fiets een kleine vijf minuten naar Bocas Town. De beide huisjes hebben ruime verandas en gaan grotendeels schuil achter een gordijn van tropische planten en bomen.

Vanuit de hangmat heb je een goed zicht op de dagelijkse bezigheden van de lokale mensen die om je heen wonen: school- en werkgaand verkeer, de ijsjesverkopers en de plaatselijke huisdieren. Op hetzelfde moment genietend van de vele kolibri's die de tuin bezoeken.

Het verblijf in Saigoncito laat je ervaren hoe het leven op een tropisch eiland is. Zon, zee en strand met heerlijk weer. Vanuit je huisje sta je in contact met de mensen en de natuur, maar voorzien van alle gemakken van thuis: Wireless internet, DirecTV, warm water douche, volledig uitgerustte keuken en je eigen banana-bike voor de deur. Een unieke ervaring!

In Saiconcito I is plaats voor 3 personen. Saigoncito II is een cabana met twee afzonderlijk afsluitbare deuren die een gezamelijke veranda delen. De eerste kamer heeft een twee-persoons bed en een badkamer. De tweede kamer heeft twee een-persoons bedden , een keuken en een badkamer. In Saigoncito II is dus plaats voor 4 personen. Prijzen van Saigoncito I en II zijn $50 per nacht. Prijzen per week zijn $250. Nog even en dan is onze website klaar: http://www.panamasparadise.com/

Rafael's house

Na maanden niks meer van mij vernomen te hebben, kan ik nu binnenvallen met de aangename mededeling dat de verbouwingen rondom Rafael's House allemaal achter de rug zijn. We zijn klaar!! Het huis is een plaatje geworden! Het heeft veel meer tijd en geld gekost, maar gelukkig is is het ook veel mooier geworden dan ik had kunnen dromen!

Rafael's House staat al meer dan 75 jaar pal aan de hoofdstraat in het centrum van Bastimentos, Old Bank genaamd. Volledig rerenoveerd, waarbij de carribische architectuur intact is gebleven. Het balkon aan de voorzijde van het huis biedt gelegenheid om een praatje aan te knopen met de lokale buurtbewoners, en de "whappin's" vliegen je dan ook om de oren. Het overgrote deel van de eilanders hier zijn afro-amerikaans en zij spreken een Jamaicaans engels dat voor de meeste onder ons nog moeilijker te ontcijferen is als spaans. Op het balkon staan de barkrukken die ik nog op de kop heb getikt toen ik bij Bernard werkte in de Pargo Rojo.

Rafael's House is een volledig uit de hand gelopen project geweest. Uiteindelijk zijn bijna alle muren tegen de grond gegaan. De enige muur die overeind is blijven staan is ironisch genoeg de muur waar ik op slag verliefd op werd. De boog in de woonkamer, gemaakt door de vader van Rafael. De meubels zijn oud, alleen opnieuw gestoffeerd. Het enige vertrek waar ik mijn fantasie de vrije loop kon laten gaan was de badkamer. De badkamer die ik aantrof was ook pas in de laatste decenia aangebouwd. De oorspronkelijke badkamer bevond zich pal aan het water. Er bleef een grote ruimte over voor de badkamer. Ik speelde al met de gedachte om een grote ovale badkuip neer te zetten met zo'n enorme douchekop erbij. Financiele berekeningen (en waarcshuwende berichten uit de rekenkamer) weerhielden mij hiervan. Gelukkig vond ik deze schitterende wasbakken, die een hoop goedmaakten.

Rafael's house heeft twee slaapkamers, die wij slaapkamer I en II genoemd hebben. Stiekem denk ik nog steeds in "Rafael's kamer" en "de mijne". In de periode dat we alles in huis op z'n kop hadden staan en volledig in constructie zaten, woonden we er samen. Lijkt alweer zo lang geleden. Vanaf het moment dat "mijn kamer" verhuurbaar is, ben ik weer terug gegaan naar Saigon. Rafael's appartementje onder het huis is nu ook klaar. Hij heeft het goed voor elkaar, zit er prinsheerlijk bij. Maar hij verdient het ook. Hij is degene die de mensen ontvangt, ze wegwijs maakt in huis en in Bastimentos en is tevens "watchyman".

Een nachtje slapen in Rafael's house kost tussen de $40 a 50 per kamer. Als je het hele huis huurt ben je $80 kwijt. Prijzen voor een week zijn $450. De slaapkamers hebben direct TV en binnenkort hebben we ook wireless internet. De keuken is volledig uitgerust, zelfs de licuadora ontbreekt niet. Nu hoef je alleen nog maar na te denken of je je tropische cocktail opdrinkt op de veranda met uitkijk op straat of op de baai van Bastimentos omringd door ruizende palmbomen.

Natuurlijk moeten er nog een aantal kleine dingetjes gebeuren. Zo ontbreken er nog wat planten in de nieuwe cayuco. En ook de website http://www.panamasparadise.com/ moet nog wat worden uitgewerkt. Maar dat komt allemaal nog. "Manana, manana": hoor ik jullie denken. Ik hou het liever bij poco a poco....

Bastimentos

Sinds januari huren we een huis in Bastimentos. Sinds die tijd zijn we hier bezig geweest met klussen, bouwen, verbouwen en verherbouwen... Een zeer moeizaam project, maar gelukkig zeker ook zeer de moeite waard. Ik werd verliefd op dit huis toen ik er een jaar geleden een pizza ging eten. Vervolgens liep ik maanden later met toersiten over het eiland, toen ik zag dat de pizzaria weg was. Ik raakte aan de praat met de eigenaar Mister Rafael. Binnen no time stonden we te onderhandelen over een huurprijs. Het is een schitterend carribisch huis, met vele ramen met luiken, en een mooie boog in de woonkamer. Ook de ligging is geweldig, pal aan de calle principal, niet breder dan een doorsnee stoep in een nederlandse woonwijk (autovrij dan wel). En we kijken uit op de baai van Bastimentos en de zee. Ook hier hebben we palmbomen in de achtertuin! Fantastische lokatie! Achteraf gezien behoorlijk impulsief gehandeld. Ik heb me enorm verkeken op de oudheid van het huis (60 jaar) en had geen idee van de bijkomende problemen. Zo werd bijvoorbeeld de electriciteit met een verlengsnoer afgetapt van de eerste de beste electriciteitspaal. Elke plank die we aanraakten bleek rot te zijn, en dan de daaronderliggende ook en de daar weer onder liggende nog erger... Drama, maar waar je aan begint moet je ook afmaken. Maargoed, inmiddels hebben we dus bijna het hele huis afgebroken en op nieuw opgebouwd. Alleen de boog in de woonkamer is nog origineel, zo ongeveer. Alle luiken zijn vervangen door mooie houten luiken. We hebben de kamers groter gemaakt en een nieuw balkon gebouwd aan de achterkant van het huis. Wat een lange adem moet je hebben om alles te krijgen zoals je het hebben wilt. We zijn nog steeds niet helemaal klaar. Keuken moet nog gebouwd worden, de wasbakken in de badkamer nog bevestigd, het dak nog verven, en natuurlijk de puntjes op de i zetten. Nog een maandje denk ik, of doe maar twee eigenlijk.... Rafael is zo trost als een pauw, dat begrijp je natuurlijk wel.

De aankoop van de huizen is inmiddels in volle gang. Twee weken geleden hebben opa en ik een reisje gemaakt naar de stad David, om een bezoek te brengen aan onze advocaat. Samen met hem hebben we een bezoek gebracht aan de notaris en het publieke register. Opa had een hypotheek bij de bank, en om een stuk van deze grond te kunnen verkopen, moest het hypotheek-vrij zijn. De schuld hebben we inmiddels afbetaald, en nu wachten we op de registratie van het stukje grond dat opa aan ons gaat verkopen. Zodra dit rond is, zogenaamd over twee weken, dan betalen wij het resterende bedrag en dan zijn we wettige eigenaren!! Spannend. Maargoed, de afgelopen tijd ben ik dus druk geweest met het opknappen van de huisjes. Verven, schuren, timmeren en dan een heleboel van dat. Tussen alle bedrijven door hebben de huisjes ook al gasten gehad, die stuk voor stuk zeer genoten hebben van hun verblijf in onze cabanas in Saigon. Het is dan ook een zeer gezellig stekkie, al zeg ik het zelf. We bevinden ons op een fietsafstand van 5 minuten van het dorp. Inmiddels is de weg verhard, dus geen eeuwige modderspetters achterop je schone t-shirt. De twee huisjes staan naast elkaar, omgeven door een tropische tuin met palm- en bananenbomen, verschillende soorten heliconias en andere tropische bloemen. Regelmatig komt er een kolibrie uitrusten op een van de takken van een van de bomen. Een oase van rust, binnen de chaos van het volksbuurtje. 's Middags spelen er vele kinderen buiten, die regelmatig even een kletspraatje komen maken. Omdat we ons net buiten het centrum bevinden, en een fiets het meest gebruikte vervoersmiddel is op Bocas, leveren we standaard voor elke gast een beachcruiser bij de verhuur van de cabanas. Ook hier genieten de gasten van, want in een keer voelt het alsof je deel uitmaakt van het dagelijkse leven op het eiland. De huisjes hebben warm water, volledig uitgerustte keukens en direct TV.

Spannend allemaal!

Inmiddels is het al weer twee weken geleden dat Daphne en Yannick weggingen. Een weekje waren we samen thuis in Bocas en daarna ben ik een weekje gaan werken voor Fox in Costa Rica. Ik ben daarna na Panama gegaan, waar we weer verenigd werden en uit eten gingen met vriend Vincent en concorte. Zaterdag hebben we nog een heerlijk chill dagje gehad met elkaar op Isla Tabogo. Beetje strandje, stadje verkennen en lekker eten in een mooi restaurantje met uitzicht over de baai. En lekker pizza dat ze er hadden, Yannick nam zijn restanten zelfs mee naar huis. Moest van Daphne omdat hij geen hap van zijn pizza gegeten had, terwijl hij degene was die de hele middag om eten liep te zeuren, haha, zeer vermakelijk. Zondag-morgen namen we dan echt afscheid, maar huis niet voor lang! Daarna heb ik de bus gepakt naar David. Ik ging een bezoekje brengen aan mijn amigo en oude werkgever Bernard, die een restaurant heeft op David airport. Bernard ving me op met zijn zus (twee druppels water) en namen ze me mee naar Bernards mansion. Ik denk iets van 15 minuten van David vandaan, aan de kant van de weg, maar een groot huis op een nog groter stuk grond. (Waarom zetten ze dat huis dan aan de kant van de weg neer??) Het huis is gemeubileerd op zijn sjiek panamees, met de meest onwijs lelijke kroonluchterlamp boven een te foute tafel met stoelen met krulpootjes, om een volledig beeld te geven. We kregen er allebei spontaan de slappe lach van toen ik er een opmerking over maakte. Bernard denkt erover om het huis te kopen, en ik denk ook dat het bij hem past. Maargoed, `s morgens om half zes werd ik uit bed getrommeld en zijn we naar het restaurant gereden. Het restaurant ziet er hardstikke goed uit, Bernard heeft zich weer overtroffen! Plus leuk uitzicht op de landingsbaan en op de vulkaan Barù. Kan iedereen aanraden om daar te gaan eten. En in David heb ik een bezoek gebracht aan onze advocaat Gustavo om het papierwerk in orde te maken voor onze panamese b.v., wat ze hier Sociedad Anomina noemen. Diezelfde middag nadat alles geregeld was en ik afscheid had genomen van Bernard, ben ik in de bus terug naar Bocas gestapt. Terug thuis, weer alles snel op orde brengen: kleertjes naar de wasserette, eten in de koelkast en een rondje door het dorp en alles is weer terug bij het oude. Volgende morgen kwamen wel alle 20 fietsen aan met de ferry, en das dan toch een lekker moment. Daar gaan best wat verschillende handelingen een vooraf, met tussenkomst van meerdere personages. Maar als alles dan blijkt goed te zijn gegaan, en onze enige echte fietsenverhuurder George staat te glimmen van oor tot oor, dan geeft dat wel een goed gevoel. George wilde als ¨Employee van de week¨op de foto voor thuis, haha. Maar wel dus, employee van de week, want in de eerste week hebben we gelijk zeven fiesten verpatst. Van de week dus nog zo`n aktie, zodat we voor het losbarsten van het hoofdseizoen op zijn minst 20 fietsen hebben voor de verhuur. Dus van de week een bestelling doen en dan is Janine er straks om deze chaos voor haar rekening te nemen. Maargoed, de volgende dag, woensdag, liep ik onverwacht op Bastimentos met twee nederlandse toeristen en slenterden met z`n drietjes de heuvel van de hoofdstraat op, toen ik voor de voormalige pizzeria een oud, donker mannetje zag zitten. Ik vroeg hem of de pizzeria weg was, wat hij bevestigde, en vroeg of het huis te huur stond en binnen een paar seconden stond ik binnen in het huis over de prijs te onderhandelen. Bleek ik zomaar alweer op de juiste plek op het goede moment te zijn. Na overleg met Bartho en advocaat Gustavo, heb ik uiteindelijk donderdag het contract getekend, helemaal happy mee! Gisteren hebben we de eerste marialen overgebracht: hout, metalen golfplaten, zakken zand en cement, en nog veel meer rommel. Chino is het opperhoofd timmerman en samen met zijn maatje Salsa gaat hij zich een maand opsluiten in Bastimentos om dit huis te verbouwen en op te knappen. Tijdens het verslepen van de materialen viel er door een dichtklappend hekje een zink in het water en Salsa was degene die erachteraan ging, haha. Rafael zegt dat ik de zegen heb van zijn familie, en dat zijn er een heleboel op Bastimentos, ik heb er zeker 15 de hand geschut. Fijn, dan kunnen ze met z`n allen ook een oogje in het zeil houden. Ikzelf vind het evengoed best een spannend project. Bastimentos is een hele andere wereld, een piepklein dorpje en no way out. Geen auto`s, slecht een heuvelig wandelhad dat zich de hoofdstraat noemt. We hebben uitzicht op zee, maar staan ook pal aan de hoofdstraat, dus alle lokals en het hele leven op Bastimentos ken je ws binnen no time. Daarom super relaxt om een balkon te hebben aan beide kanten, lekker inje hangmatje, helemaal goed! Dus die jongens snel aan de slag, zodat Henk straks kan gaan schilderen. Dan ga ik straks naar Panamà om Jeroen op te halen, en tevens van alles te kopen voor de keuken en slaapkamers etc. Gaaf! Wat heerlijk voelt het om dit mee te maken! Een lot uit de loterij!

Zaterdag-avond! Yahoo!

Zo, inmiddels een hele normale week doorgemaakt in Bocas, bijna twee alweer. Vanavond is het zaterdag-avond, en ik moet ineens denken aan dat liedje: Saterday night, een of ander blond grietje uit Scandinavie ofzo. Daphne is Yannick ff bij de buren aan het instoppen en als die terug is gaan we lekker eten in de Casbah. Vanavond heeft de Barco Hundido een live-band uit Panana-City, dus dat wordt vast lachen. Vanavond slaap ik ook weer in mijn eigen huisje, want Janine, Gregory en Jahsara zijn weer thuis. Kreeg ik eerst een uitbrander omdat ik de planten geen water gegeven heb, jaaa dààg! Ok, ben ik idd vergeten, maarre ik ben daar de afgelopen vier dagen ook echt alleen maar binnen gelopen om te slapen en verder nix, dus daar heb ik geen zin in. Vandaag heb ik eindelijk de tekening gekregen van het perceel dat Bartho en ik gaan kopen. Die zou maandag al hier zijn, maar zaterdag komt in de buurt, we zijn tenslotte in Panamà, en niet in Nederland, dat is iets wat ik me wel weer gerealiseerd heb sinds ik terug ben, men the peolpe are so fucking slow.... In totaal ietsiepietsie meer dan 250 m2. En na lange tijd, hebben Antoney en ik (spijkers en stukjes bamboo aangevend) de omheining van mijn huis afgemaakt. Ziet er goed uit, super chill. Vandaag heb ik weer een oude rammelkast van een fiets verkocht. Volgende week ga ik een paar daagjes een reis overnemen van een collega. Dan ga ik gelijk van de gelegenheid gebruik maken en nieuwe fiesten aanschaffen voor het hoogseizoen. Al die verroestte wrakken snel van de hand doen, het is hier bijna quincena, dus de mensen krijgen weer betaald... Aprovecha! Maar het is hier hardstikke gezellig met Daphne en Yannick in huis. Zij hebben hier vorig jaar een half jaar gewoond, dus hebben zo hun eigen amigo`s en bezigheden. En tussen alle bedrijven door gaan wij gezellig op stap en doen we leuke dingen. Yannick rijdt rond op een kleine banana-bike van Bocas Bicis en die was gelijk de eerste dag al gestolen bij het zwembad van Mango Resort. Ik op speurtocht door mijn eigen ¨hood¨ Saigon, want daar zouden de daders vandaan komen. Links en rechts een beloning van $20 uitgeloofd, maar diezelde avond kwam amigo Antoney de bike al terug brengen. Wat het verhaal hier nou weer achter is komen we ws nooit te weten, maar ik ben iig blij dat ik her- en der wat mensen ken. Buurman Henk is ook weer terug uit NL, dus samen hebben we de laatste gebeurtenissen ( en sappige details.., red.) in onze levens weer lekker door kunnen nemen onder het genot van een stukkie papaya en een zwaar sjekkie ( uit NL). Ik heb ook nog een bezoekje gebracht aan mijn amiga (en ex-collega) Diasmine in de swomp, de manglare van Bocas. Dat is toch ongelofelijk, wat een contrast: deze mensen wonen binnen een straal van een kilometer van alle hotels af en ze hebben gewoon geen electriciteit hier.... En wat een tering-zooi, ik ga van de week nog een keer terug en dan neem ik mijn camera mee, dan kunnen jullie het met eigen ogen zien. Maargoed, Diasmine heeft een nieuw dochtertje, inmiddels 4 weken oud en heeft nog geen naam, laat staan dat ze regregistreerd staat... Het is een meisje dus ik heb al geopperd dat er niks mis is met de naam Jenny, aangezien ik Diasmine ook zeker niet uitsluit als naam voor mijn dochtertje ooit... (als ik zo gelukkig mogen wezen, en wannneer dan for crying out loud...). Andere middag heb ik met Daphne en Yannick gehangen in het zwembad van Swan`s Key, in het dorp, wat een geniale vondst, fuck Mango Resort! Zeker nu ik de vis-kroketjes besteld heb, om je vingers bij op te eten en veel beter dan dat fantasieloze voedsel dat ze serveren in Mango Resort (en die fietsen die daar gestolen worden...)

Zo, nu ik weer een week terug ben in Bocas, en zo geod als geinstalleerd, vind ik het tijd om eens wat te schrijven over mijn tijd in Nederland met mijn familie, en alle nieuwe familieleden. Mijn broer heeft inmiddels een huis vol: Julia (5), Jesse (net drie geworden) en Casper het babytje van een paar maanden. Jesse en Julia heb ik volledig gemist toen ze kleine baby`s waren, maar Casper heb ik nu gezien, meegemaakt en volop van genoten. Wat een heerlijk ventje is dat zeg. Op woensdag, sinds jaar en dag traditie, eten we met de familie Rolink, maar inmiddels niet meer bij Herman maar bij Emiel thuis in Houten. Afentoe bleef ik dan slapen en zodoende heb ik wat meer gezien van wat zich afspeelt in huize Rolink te Houten. Emiel ging op een morgen naar beneden met Julia en Jesse en vroeg mij, nog slaperig op mijn luchtbedje of ik Casper mee naar beneden wilde nemen. Nadat zij met een kabaal alsof ze het huis afbraken naar bedenen aftogen, deed ik stilletjes de deur open van Casper. Casper is zo`n snel babytje, net een paar maanden maar is al hevig bezig om zichzelf omhoog te trekken. Ook deze morgen, probeerde hij uit alle macht om met zijn hoofd boven zijn eigen ledikantje uit te piepen om te kijken wat er allemaal aan de hand was en wanneer iemand hem nou eens zou komen halen. Zo schattig, dus hij zag me, en kreeg ik een glimlach van oor tot oor! Zelden zo´n vrolijk kindje gezien! Jesse vierde zijn derde verjaardag en Julia is al aan het wisselen, loopt rond met een fietsenstalling. Gekkenwerk. In ieder geval heb ik denk ik op deze twee voldoende indruk kunnen maken, zodat ze zich herinneren wie die tante Jenny in Panamà ook al weer is! En dan Pam, mijn allerliefste nicht, heeft inmiddels ook alweer twee kinderen: Marieke (net twee geworden) en Abel, een te schattig stampertje van net een half jaartje. Op Mariekes verjaardag is bovenstaande foto genomen, alle kinderen lachend om mijn tante Pam die gekke bekken trekt. Zo leuk! En nog meer goed nieuws, mijn neef Pim en zijn vrouw Ingrid zijn ook zwanger! Ojee, weer een reden om naar huis te komen volgend jaar!

Zo, mijn potje met eten staat op het vuur, nog net even de tijd om een klein beetje te vertellen over mijn dag van vandaag. Vanmorgen werd Shanna hier afgezet en ging ik een dagje babysitten. Samen op de fiets naar het dorp gereden want we zouden eieren gaan verven, hoe komt ze erop. Wij een doos eieren gekookt en geverfd, en daarna kwam het leukste. Eieren verstoppen en pasen spelen. Dus allebei een aantal keer door de tuin die eieren voor elkaar verstoppen en weer opzoeken. Ik had een eitje verstopt op het balkon van mijn vogelhuisje, volgende ronde had zij er drie in weten te proppen, die ik er geen mogelijkheid meer uitkreeg, behalve door het dakje te slopen. De laatste verstop-ronde was Shanna zo enthousiast met verstoppen dat we uiteindelijk drie eieren niet meer terug konden vinden. Tegen de middag raakte ik lichtelijk uitgespeeld en zijn we naar het strand van Saigon gegaan, nou niet echt helder water om zo maar te zeggen. Maar een beetje prikbeestjes en algen daar heeft zo´n kind geen moeite mee... Gelukkig kwam er snel versterking in de vorm van een van Shanna´s vriendinnetjes, dus hoefde ik alleen baywatch uit te hangen. Nadat de lucht onheilspellend donker werd zijn we met z´n drieen naar huis gegaan en heb ik ze met allerlei emmers water onder de douche gezet (fuckerdefuck, nog niet een keer normaal kunnen douchen sinds ik terug ben). Maar zij vonden het allang best, in de weer met flessen shampoo en douchegel en een gegiechel kwam er uit de badkamer. Daarna kwam Elvira de echte oppas de meiden ophalen en heeft ze me even geholpen al mijn zooi van mijn vlierinkje af te halen. Zat ik in een keer met een huis waarin een bom ontploft was, terwijl het net allemaal aan kant was. Dus toen ik daar net mee bezig was kwam amigo Antoney langs met een bomba om mijn huis te fumigeren (bespuiten tegen ongedierte zoals mieren, termieten, kakkerlakken en gekko´s). Die gekko´s zijn geweldig, en zijn allemaal mijn vriendjes, maar in zulke getalen kan niet de bedoeling wezen, want die schijten de hele boel onder en zonder schaamte zitten ze van je glas mee te slurpen. Dus morgenochtend heb ik ws een huis bezaaid met dode diertjes, bah. Maargoed, morgen ben ik alweer een week thuis en voel me ingeburgerd alsof ik nooit zo lang ben weggeweest. Vanavond vroeg slapen want morgen ga ik een actievolle dag tegemoed. Ben ook bekaf want ik had gisteren een beetje moeite met in slaap vallen, na dat avontuur van gisteren-nacht...

Als alle dagen waren zoals zondag...

Zondag! Waar ook ter wereld een heerlijke dag! Ook deze eerste zondag in Panama weer paradijselijk doorgebracht. Had een afspraakje met Papito (8) en Maritza (10) om naar het zwembad te gaan. Om 11 uur stond ik bij ze voor de deur en hebben we samen onze fietsen opgehaald bij Bocas Bicis. Door plassen heen scheurend, acthter elkaar aan racend kwamen we aan bij Playa Mango Resort. Balletjes overgooiend, liggend op de bodem, wie het snelst naar de overkant kon komen en handstandend hebben we de ochtend doorgebracht. Na de hamburgers weer vol door alle plassen heen op weg naar huis. Maritza is dinsdag jarig en ik mag ook komen om 1 uur al ze taart gaan eten. Maarre que no falla, zei Maritza (dat je het niet laat afweten!) want mijn juf zegt dat gringos altijd fallan! Oeps, stress, dindag om 1 uur taart eten!!! Hierna ben ik naar de casa van Gregory gegaan. Janine en Jahsara komen over een paar dagen weer thuis en of ik even kon helpen schoonmaken en alles klaarmaken voordat Gregory naar San Jose moet om de hele familie op te halen. Janine en ik hebben in de afgelopen periode dat ik in NL was, ook een paar dagen doorgebracht samen. Op Mystery Land hebben we elkaar met veel geluk weten te treffen en daarna hebben we bij Ruth in Adam geslapen. Lachen was het, en als echte toerisiten hebben we het Anne Frank huis bezocht. Hoogtepunt van deze dagen was zeker Amsterdam By night. Ruth was alvast naar huis gegaan en wij samen zijn toen her en der blijven hangen. Toen we naar Ruths stulpje wilde terugkeren, reed er net op dat moment een fiets-taxi voorbij! Nou kan het nog toepasselijker: de twee chicks van Bocas Bicis in een fiets-taxi in Amsterdam, of all places... por favor. Dikke lachkick gehad! Maargoed, Gregory en ik in de weer met emmers water, schoonmaakdoekjes en bezems etc. Is goed gelukt, alles spick and span! Daarna een wijntje gedronken bij Scha thuis en Twister gespeeld met Shanna (dochterjte Scha) en buurtmeisje. Me laten insmeren met after-sun, want ben gewoon verbrand! Nu net ff snel een broodje uit de oven met kaas! Morgenochtend komt hopelijk computer-nerd, want deze computer is zo vol van virsussen dat het een echte slow-ass is geworden inmidddels, een mailtje versturen duurt zomaar een kwartier. Dat kan de bedoeling niet wezen, por supuesto! En morgen moet Scha naar het vaste land dus heb ik Shanna hier gezellig over de vloer als oppas-kindje! Gaan we eieren verven, kreeg ik te horen, dus gaan we dat maar doen. Had nog even met Sander willen kletsen vandaag, maar door het tijdsverschil is er uiteindelijk niks van terecht gekomen, dusse morgen weer een kans! Voor als er nog iemand is die bij wilt kletsen, hier volgen de goedkope nummers waarop ik te bereiken ben: 0900-1919 (0,02 c/m naar vast) op 00 507 757 9986. Of op 0900- 1717 (0,05 c/m naar mobiel) op 00 507 64460787. Hoop morgen ook van Bartho te horen wat we nou gaan doen, wil graag een panamase B.V. oprichten, een S.A. genaamd. Krijg morgen ook de tekening van het perceel, dus aktie in de taxi! Zo, bijna slapen, hopelijk geen andere ongenodigde gasten vanavond... aahhh! Tot snel! Adios! Jenny

Back in Bocas!

Zo, kan niet anders zeggen, maar wat een heerlijkheid om weer thuis te zijn! Ik heb me de afgelopen periode in Nederland zo goed vermaakt, dat ik nauwelijks aan Bocas gedacht heb. Maar nu ik weer terug ben, weet ik weer waarom ik het zo ontzettend naar mijn zin heb hier. De geluiden en chaos om me heen: spelende kinderen, vlagen van allerlei soorten muziek en dan het liefst door elkaar heen, blaffende honden en alle andere geluiden van de verschillende bezigheden van de mensen om me heen. Beetje jammer was dat op de dag van mijn terugkomst mijn electriciteit was afgesloten, dus moest ik met een verlengsnoer en de buren in de weer. Scha was jarig dus zijn we gezellig gaan eten met wat mensen en daarna nog even de kroeg in... Gezellig! En eenmaal in mijn bedje onder schone lakentjes, begon het ook nog te regenen `s nachts! Dat heb ik pas gemist: een tropische hoosbui op het zinken dak, en ik lekker knus in mijn bedje. Beetje jammer was die ouderwets betonne kop die je krijgt van teveel panamese rum de volgende dag! Maar en dagje huis schoonmaken en in tuintje wroeten doet wonderen! Heb een buurtvriendje Armando van 9 opgetrommeld en die heb ik aan de arbeit gezet. Muziekie erbij, glaasje cola en pepernoten en daar gingen we. Ons uit de naad gewerkt en `s middags vertrok ie met een knisperend tientje op zak, helemaal blij was ie. Maar vandaag kwam ie me nog even helpen met de keuken en vroeg ik of ie er al wat voor gekocht had: Ja, avondeten voor hem en zijn familie: kip, rijst en bonen... damn. Gesproken met opa, die helemaal blij is met de vooruitzichten van een koop. Ook met een advocaat gesproken, maar die moet ik morgen weer een bezoekje brengen om alle vragen die ik heb op hem af te vuren... En believe me, dat zijn er een heleboel. Wat ik wel een beetje vergeten was, is de mañana-mañana mentaliteit van de panamezen. Mijn electricien en computer-nerd zouden beide hier zijn om vier uur, maar geen een is komen opdagen. Dat geloof je toch niet. Maar helaas heb je die mensen toch echt nodig, zeker met die slow-ass computer van mij! Kreeg net bezoek van een handje vol buurtkindertjes dus kwam even een praatje maken. Verraadt een vriendje drie anderen dat zij zich verstopt hadden in de cayuco waar de planten instaan. En idd was mij al opgevallen dat er een grote open ruimte was onstaan, op een of andere manier. Vervolgens werd er gevraagd of ik ook ¨confites¨ heb, dus heb ik ze ook een bakje pepernoten gegeven, waarop eentje het op hondebrokken vond lijken... Daarna wilden ze ook nog even slingeren in mijn net vers gewassen hangmatten, maar binnen no time werd ik geroepen omdat iemand een tik had uitegdeeld dus heb ik ze maar weer weggestuurd. Dus tot zover het wel een wee op een eiland in de cariben! Oja, de electricien is nog gekomen. Bleek mijn licht het wel te doen maar de lamp aangesloten op een andere switch... Vaag!

En deze kindertjes zijn trouwens Papito en Maritza met hun outfit als ze net van de kerk vandaan komen. Kwamen ze speciaal showen zodat ik een foto van ze kon nemen...

Terug in Costa Rica

Oef, bijna 22 uur verder en aangekomen in mijn hostel Pangea in San Jose. Susan bracht me vanmorgen naar Schiphol met al mijn baggage. Een tas die het al begaf bij aankomst, flink in de weer met tape en toen inchecken. Deed die muts moeilijk omdat ik een enkele ticket had naar Costa Rica en geen retour (duh, ben hier toch ook gekomen joh!). Maargoed, na een opperhoofd erbij gehaald te hebben en het geluk mijn doorgeknipte oude paspoort bij me te hebben was er geen probleem. Aan alle stempels kon ik aantonen dat ik op ijn minst iets van woonachtig ben daaro. Nog even en dan is ook dat probleem van de baan, dan krijg ik een investeerders visum! Spannend! Nog een koffie met ma en toen afscheid met wat traantjes, want wie weet wanneer we elkaar weer zien.... Op Schiphol op de valreep een exemplaar gekocht van de secret, waar meedere mensen me ivm mijn plannen al over verteld hadden... In het vliegtuig veel geslapen, was zo moe. Overstappen in Orlando en liet ik gewoon mijn Panama-postre liggen bij de duane, shit! Kwamen ze net voordat de deuren dichtgingen terugbrengen, stress... Dat mij zoiets nou moet overkomen, haast ondenkbaar (ahum!). In de taxi werd Destiny van Budu Banton gedraaid, wat een onthaal, voel me gelijk thuis. Zit nu aan mijn eerste Pilsen en wederom Destiny op de radio.... Jajaja, nu weet ik het wel! Morgen nog acht uur in de bus en dan: Bocas! Eindelijk na meer dan vier maanden weer in mijn eigen bedje slapen, kan haast niet wachten. Ben zo benieuwd welke planten nu in bloei staan en of zich een jungle heeft ontwikkeld in mijn afwezigheid! Baal alleen dat ik uiteinlijk geen rubbere kaplaarzen gekocht heb in NL. Ben ook zeer benieuwd hoe de fietsen erbij staan, ga ze gelijk allemaal in de verkoop gooien, zodat ik volgende maand de hele bups kan vervangen voor nieuwe exemplaren, maar dan onder de vlag van Panama`s Paradise! Eigenlijk ook wel heel relaxt dat mijn aankomende reis gecancelled is, kan ik me volledig storten op mijn bedrijf. Stel je voor, gewoon een droom die uitkomt!

Back in Mexico!

Sjeezus, wat een vlucht was dat zeg: Van Amsterdam naar Washington en van Washington weer naar Mexico D.F... Toen ik eindelijk aankwam in het hotel, ging mijn alarm af van mobiel, dus had ik er om precies te zijn 24 uur over gedaan vanaf het moment dat ´s morgens de wekker ging... Wat een toestand! Gelukkig slaap ik altijd en overal als een roos, dus ik zal weinig last hebben van een jet-lag. Waar ik wel van baalde, is dat we bij die fucking United Airlines niet eens een biertje of wijntje kregen... geen enkele alcoholische versnapering, wat is dat nou? Betaal je 1200 pleurie voor zo`n ticket, dan kan er toch wel een drankje vanaf. En op de tweede vlucht van Washington naar Mexico kregen we alleen een zakkie prestels (Bah) en eventueel eten moest je kopen. Nou vraag ik je? Maargoed, heerlijk om weer terug te zijn in Mexico. Vanmorgen bij mijn vaste sap-stalletje een liter vers geperst fruit gekocht voor 2 euro. Daarna op de hoek een heerlijke Quesadilla gehaald, daar eet je echt je vingers bij op. Straks ff langs de markt waar ze die spiegels verkoppen! Ff een klein handeltje opzetten voor straks terug in Nederland! En dan niet vergeten de groep op te halen van het vliegveld! Back to work! Bye

Weekendje Losser-City!

Zo, blijkt wel weer dat de tijd vliegt als je het naar je zin hebt... Nog maar een weekje en dan zit ik alweer op het vliegtuig richting Mexico, het is toch wat... Maarja, wat heb ik nog meer uitgevreten de afgelopen weken? Heb een bezoekje gebracht aan mijn oma Losser. Die dame is inmiddels ook al 88 jaar oud en was alweer zo lang geleden dat ik daar was, dus vandaar. Was heel gezellig, de eerste "Hollandse nieuwe" gehapt, maar mijn vader heeft sterk de verdenking dat dat viswijf gewoon een paar oude in het zakkie had gedouwt, beetje jammer. 's Avonds werd ik door mijn nichtje Mandy (22) opgehaald om haar nieuwe huisje te bekijken. Ziet er leuk uit, leuke vriend erbij, helemaal gesetteled. Nu willen ze een hondje, maarre als oude en wijze nicht kan ik haar natuurlijk alleen maar het advies meegeven om daar vooral nog een paar jaartjes over te slapen. Eenmaal terug bij mijn tante bleek ook mijn nichtje Verena (17) daar te zitten. Zijn we met z'n drieen op stap gegaan naar de fakkel, een tent waar vroeger alleen maar oude mannetjes stonden te biljarten. Er zouden topless serveersters zijn en een swingende neger uit Amsterdam, maar uiteindelijk bleek dat nogal tegen te vallen. Toen ben ik met Verena naar haar stamkroeg geweest, waar 5 pokerende mannen zaten en een paardekop. Gelukkig waren haar amiga's zo vermakelijk om een poging te wagen mij " Jumpen" te leren... maar helaas, ik bleek geen aanstormend talent. Zal de leeftijd wel wezen, haha. Volgende dag ook nog bezoekje gebracht aan Amy (25?) die inmiddels op zichzelf woont in Enschede. Maargoed, was dus leuk om die kant van de familie weer eens te zien. Komen ook allemaal op mijn feestje de 30ste, voor mijn 30ste verjaardag...goddamn, zo oud alweer man. En mijn leven op rolletjes zoals ik altijd verwacht had te hebben op die leeftijd.... verre van dat! Gelukkig hoor ik nu dat leven pas begint bij 40.... Kan ik nog ff vooruit.

Ben vandaag nog even bezig geweest met het logo van mijn site: http://www.panamasparadise.com/ Is nog lang niet af maar de eerste opzet is er.....