Zo, terug in Costa Rica om precies te zijn in Monte verde. Ben op stap met een groep van Koning Aap, wat ik zelf nogal verrassend vond. Op een of andere manier was ik er namelijk volledig van overtuigd dat ik een 3 landen reis ging begeleiden, tot ik op het vliegveld mijn vouchers checkte en ik erachter kwam dat ik een lange Costa Rica reis heb... ahum. Heerlijk hoor, is een van mijn favoriete reizen, maarre wat dus niet zo handig uitkomt is dat ik mijn baggage voor mijn reis naar Holanda dus nog wel in Panamà heb staan.... Nou ja, ik regel het wel op een of andere manier, maar echt handig is anders. Stond ik daar dus op het vliegveld en waren de labels van Konig Aap niet meer geel maar zwart. Ik herkende dus mijn groep niet, en ook die handige CRS-stickers ( de agent van Konig aap en mijn directe werkgever) die zij als amerikanen op hun borst hadden geplakt deed bij mij geen belletjes rinkelen. Maargoed, uiteindelijk kwam toch nog alles goed, het zou de schok wel zijn geweest. Maar wat pas echt onverwacht kwam.... In Rincon de la Vieja gingen we lekker als optioneeltje paardrijden. Ik vertelde de mensen dat je geen ervaren amazone zoals ik hoeft te zijn, die paarden doen toch waar ze zelf zin in hebben en sjokken even rustig achter elkaar aan. Dus uiteidelijk zat iedereen (waarvan de meesten zonder ervaring) op zijn knol en toen bleef er nog een beest over. Die deed al een beetje raar, bokkesprongetjes maken enzo. Maarja, ik ga daar natuurlijk geen belang aan hechten, zò`n paard maakt mij niks wijs... Een reisgenoot gaf tussen neus en lippen door de tip weg om nòòòit de teugels los te laten als een paard steigert. Nadat ook ik geinstalleerd was, gingen we op weg. Bleek er al vrij snel een lonesome cowboy achter te blijven, dus die dacht ik even bij te sturen. Ik geef een draai aan mijn teugels, maar maan paard weigerde en ging er als een speer vandoor, sprongetjes makend, recht op een boom af. Wat een toestand, dacht ik nog! Ik uit alle macht de teugels vasthoudend, gleed ik links van het paard af. Vanuit mijn ooghoek zag ik die paardenkont langskomen en binnen een fractie van secondes raakte ik met mijn hoofd de grond en registreerde ik binnen dezelfde splitsecond dat het paard mij niet zo pletten met zijn hoeven... wat een opluchting. Het was natuurlijk ff schrikken maar alles is goed gegaan en daarna kon ik er alleen maar op lachen. De groep had het natuurlijk gezien en die zeiden allemaal dat ze dachten dat ik ff een showtje weg aan het geven was, haha. Het is nu twee dagen geleden gebeurd en mijn bil is een beetje blauw, mijn spieren hebben een klap gehad en ik heb een klein schaafwondje her en der. Toch best gevaarlijk dat reisbegeleiden..... Enne morgen gaan we canopien, als dat maar goed gaat!
Wednesday, May 02, 2007
Tuesday, May 01, 2007
Caribbean Cabaña for rent!
Jaaa hoor! Wat een geluk zeg! Liet een flyer maken (absoluut op de valreep) om mijn huis te huur aan te bieden. De computer-meid die me hierbij hielp zei: ¨Hey, misschien weet ik wel iemand!¨ En jaaa hoor, in een keer bingo! Ik heb nu twee meiden die de aankomende 4 maanden mijn huis gaan huren! Wat een geruststelling! Dit zjn in elk geval de flyers geworden! Wie weet handig voor de volgende keer!
Mexico; hij was weer gezellig!
Het begon allemaal al goed, zoals het spreekwoord zegt; een goed begin is het halve werk! De mensen hadden zwaar afgezien in een gammel vliegtuig van United Airlines waar ze een enorme overstap hadden in Washington en nog niet eens wat te snaaien kregen tijdens de 5 uur durende vlucht naar D.F. Bij aankomst in het hotel was ook nog eens het restaurant buiten gebruik, dus
de mensen kropen onder de wol met rammelende maagjes.
(rest volgt spoedig........)
Saturday, March 31, 2007
Dag dag groep, en nu de vrijheid tegemoet!
Zo, de eerste reis zit er weer op! Heerlijk was het en ik heb genoten, maar het lekkerste moment van de reis blijft toch het moment van afscheid nemen... De reis met z`n allen goed doorgekomen, zonder zieken of zwakken, geen vermistte koffers of deelnemersen, vrij van algehele malaise; alle schaapjes in blakende gezondheid in de rij van Martin Air! en ik? Twee klapdeuren door en.... de vrijheid tegemoet!!!! Godogod, wat een hèèèrlijkheid! Een beetje jammer dat in al deze feestvreugde, mijn bus richting Playa del Carmen 5 minuten geleden vertrokken was, dus moest bijna een vol uur wachten. Dat dacht ik dus niet! Richting uitgang vliegveld gelijk een
mini-van aangehouden met een piepjong ventje erin, en jawel hoor, in een keer een ride naar Playa! Daar werd ik afgezet bij de afslag en moest ik nog steeds een stuk sjokken richting strand, maarnee, de eerste de beste scooter nam me mee, had zelfs een extra helm voor me in de aanbieding! Wind door mijn haren, zon op mijn helm! Toch geinig dat alleen reizen! Aangekomen in Playa als een pijl uit een boog mijn tas gedumpt in het hotel en speurtocht begonnen naar amiga en oud-buurmeisje uit Panamà. Sinds een paar maanden werkt zij in Playa als duikinstructrice. Aangezien ik tot op de dag zelf niet wist dat ik een overnachting zou hebben in Playa, had ik haar niet vroegtijdig op de hoogte gebracht van mijn hooggeerde bezoek. Gelukkig zitten er slechts tig duikscholen in Playa, maar waar een wil is, is een weg en van tegenslag heb ik nog nooit gehoord, dus bij de 4e duikschool die ik binnenstapte had ik al succes aan de haak. Zij kenden Sonia wel, en zo doende had ik haar 5 minuten later aan de lijn! Samen zijn we een happie gaan eten in ¨Babe`s¨, een fantastisch thais restaurant, waar ik de laatste keer dat ik in Playa was met mijn mamsie gegeten heb! Gezellig om bij te kletsen en alle Bocas-roddels door te nemen! Na een paar biertjes en Mojitos realiseerde ik me ineens weer dat ikzelf de afgelopen dagen nogal zwak was van gestel, dus eindigde ons vreugdelijke wederzien toen het klokje elf sloeg. Vanmorgen voor het krieken van de dag, lag ik al duimen te draaien in bed, dus ben ik alle tijdschriften van achteren en voren volledig binnenstebuiten gekeerd en geen enkele letter ongelezen gelaten. Toen het èèèindelijk tijd was om uit bed te komen en een ontbijtje te scoren, ben ik linea recta naar het tentje gelopen waar Susan en ik steeds aanschoven. Op een of andere manier maakte
me dat wat emotioneel, maar ik haalde diep adem en nam nog een flinke hap van mijn croissant en sleg mezelf weer door dit momentje heen. Zometeen pak ik lekker een vliegtuigje naar Mexico-City en ga ik ff kijken hoeveel kilo bagage ik nu weer met me meesleep. Ik ben namelijk afgelopen reis mezelf te buiten gegaan aan inkopen. Geoorloofd, en volgens plan, want Nicole gaat in Bocas een giftshop beginnen en als alles loopt volgens plan, gaan we aan mijn aankopen straks allebei verdienen! Leuk is ook dat Lies en Theo (twee groepsgenoten) een tas vol aankopen van de Hema bij zich hadden. Hun dochter Annelies had mijn oproep gelezen op het Fox-prikbord, waarin ik vroeg om theedoeken en andere prullaria. Schat van een meid is dus voor me gaan winkelen, en haar schatten van ouders hebben mijn rommel vervolgens voor me meegenomen! Mijn dank is groot! Ja, je moet ergens beginnen met het maken van je eigen kapitaal, verdad?
Maargoed, eerste reis weer achter de rug, op naar de volgende! Laterzzz
Tuesday, February 20, 2007
Carnaval 2007!
Zo zo, het is toch wat! Carnaval met Meike in Bocas! Had ze niet beter kunnen timen of plannen, geweldige binnenkomer! Donderdag kwam ze met de laatste boot uit Almirante aan, zo heerlijk om haar van die steiger af te zien komen! Ff boodschapjes gedaan en Miekes fiets opgehaald en hup in de taxi richting Saigon. Leuk om haar mijn huisje te laten zien. Aaron, amigo en opperhoofd klungel, kookte lekker een thais soepie voor ons en zo zaten we daar dan ineens met z`n drieen ons voor te bereiden op de aankomende dagen van carnaval in Bocas! `s Avonds zijn we met z`n drieen de stad ingegaan, en dat hebben Meike en ik in alle dagen volgehouden! Op vrijdag, de eerste dag, stonden wij om 6 uur paraat om de kroning van de nieuwe koningin te zien. De Koningin van vorig jaar, Ana, werkte toen bij ons in het restaurant
als ochtend-kok en die meid moest dus haar kroon uit handen geven. Lopen we haar om 6 uur tegen het lijf met alles behalve een koninginnen-outfit aan. ¨Jaa joh, zei ze, je weet toch hoe het is hier in Bocas!¨ En idd, het podium was verrre van klaar en zelfs de versieringen en letters moesten nog worden opgeplakt! Haha, je lacht je slap, echt carribisch lekker op z`n gemakkie. Carnaval is echt fantastisch hier! Overdag is er allerlei bedrijvigheid gaande met luide muziek (buja) en drinkfestijnen. De cervezas van uitsluitend Panamà kosten $0.60 en de tragos (mixjes in piepkleine glaasjes, waar naast je scheut sterke drank dus nog maar een drupje coca-cola bij past) gaan voor $0.75! Los!!! Dan op een gegeven moment komt de watertank eraan en stuiven er hordes kinderen met waterpistolen op af en gaat voor alle panamezen het dak eraf! Helemaal fantastisch! En dan zijn 
als ochtend-kok en die meid moest dus haar kroon uit handen geven. Lopen we haar om 6 uur tegen het lijf met alles behalve een koninginnen-outfit aan. ¨Jaa joh, zei ze, je weet toch hoe het is hier in Bocas!¨ En idd, het podium was verrre van klaar en zelfs de versieringen en letters moesten nog worden opgeplakt! Haha, je lacht je slap, echt carribisch lekker op z`n gemakkie. Carnaval is echt fantastisch hier! Overdag is er allerlei bedrijvigheid gaande met luide muziek (buja) en drinkfestijnen. De cervezas van uitsluitend Panamà kosten $0.60 en de tragos (mixjes in piepkleine glaasjes, waar naast je scheut sterke drank dus nog maar een drupje coca-cola bij past) gaan voor $0.75! Los!!! Dan op een gegeven moment komt de watertank eraan en stuiven er hordes kinderen met waterpistolen op af en gaat voor alle panamezen het dak eraf! Helemaal fantastisch! En dan zijn herman
De delegatie uit Holanda had goed zijn best gedaan en lekkerneijen meegnomen uit van vaderlandse bodem: oude en belegen kaas, rookworsten van Unox, en met oud en nieuw werden er oliebollen gebakken! Heerlijk waren ze! De oudjaarstoast thuis werd geheel in style op foto vastgelegd en we brincamos toasten met de Lonely planet, een fles Panama Jack rum, en Balboa en Panamà bier goed zichtbaar! Lang leven Panamà! Lang leve familie en vrienden!!!
Thursday, January 11, 2007
La banda de Holanda!
Heerlijke dagen hebben we gehad op Bocas. Iedereen in zijn eigen stalletje: Ruth bij mij, Herman en Marian in het huisje van Henk en Jac in een kamertje van opa. Helaas was de watersituatie in Bocas niet om over naar huis te schrijven, een douche hebben we niet tot nauwelijks kunnen nemen. Daar viel weinig aan te doen, maar alles waar wel wat aan gedaan kon worden, is zeker onder handen genomen. Mijn fiestenverhuur hebben we met z'n allen aangepakt, maar ook in huis zijn er wat praktische verbeteringen aangebracht. Zo zijn Herman en Jac creatief geweest met ijzerdraad om het een en ander op te hangen, heeft de kolibri-voederbak eindelijkeen plekkie en zijn mijn hangmatten verplaatst en gereorganiseerd! 31 december zaten we met z'n vijven bijeen, gezellig bakkie leut erbij, het afgelopen jaar door te nemen. Laat hermans hangstoel los, waardoor hij met een plof op de grond terecht komt en de koffie uit zijn kopje door de zwaartekracht nog een seconde op dezelfde plek blijft hangen en hij de hele sloot recht in zijn gezicht krijgt!!! Je had dat hoofd moeten zien, druipend van de koffie! wij hadden het niet meer!!! Maargoed Oud & Nieuw in Bocas was weer gezellig. We waren van plan om met z'n allen een hapje te gaan eten in de lemongrass, maar omdat alle tafels bezet waren, en we geen zin hadden om ons bordje op schoot te nemen, besloten we een andere feestelijke gelegenheid op te zoeken. Natuurlijk dachten we erover om wederom naar de Reef te gaan, ons enige echte stam-restaurant, maar uiteindelijk kwamen we terecht in Bongos want daar was plek zat, en zo'n laatste avond van het jaar zit het natuurlijk overal stampvol, beredeneerden wij. Dat er in Bongos geen hond
zat, had toch wat alarmbelletjes moeten doen rinkelen, maarja. Tijdens onze gehele vakantie hebben we niet een keer zo slecht gegeten als in Bongos! Jac kreeg het meest troosteloze bordje voedsel voorgeschoteld, wat hebben wij gelachen! Nog geen blaadje sla of tomaatje om het bordje kots op zijn minst van wat kleur te voorzien, echt een hele prestatie om zoiets voor elkaar te krijgen! Daarna hebben we tot 12 uur in de Iguana gezeten waar het sommige mensen (ahum) iets te veel werd qua alcohol! Maarja, beter voor 12en dan gelijk in het nieuwe jaar een uitsmijter! De Barco Hundido vroeg $12 entree maarre Ruth en ik zijn uiteindelijk met een of ander kletspraatje gewoon binnengekomen, betur!
1 januari leek het ons tijd worden om Bocas Bocas te laten en lekker op vakantie te gaan! Het oorspronkelijke plan was om naar San Blas te gaan, maar alle vluchten waren al vol. Als een geluk bij een ongeluk had Vincent nog plek op zijn boot de ladyhawke, en hebben we diezelfde middag (na eerst nog rondgesloft te hebben in Casco Antiquo) een vlucht gepakt naar het zonovergoten Contadora, dat onderdeel uitmaakt van de Pearl Islands! Vincent stond ons daar al op te wachten met een of ander scheurwagentje dat me een geluid produceert! lachen zeg! De boot was nog vol dus hebben wij een nachtje doorgebracht bij Porno Charly en zijn Villa Romantica! De inrichting van onze kamer zou menig woonwagenbewoner doen watertanden: gouden gordijnen, glimmende syntetische spreien over de bedden en een gips-relief met een griekse godin sierden de kamer! In wat een luxe waanden wij ons! Helaas moesten we de volgende morgen met Vincent mee, en maakten we deel uit van een dag charter met een boel amerikanen. Met de boot zijn we langs verschillende idillische eilandjes en strandjes gevaren en al snorkelend de boel eigen gemaakt! Fantastisch! Tegen de middag ging iedereen van boord en bleven wij alleen achter! Wat een zaligheid! Ook Vincent verliet ons, maar liet ons wel achter met een heerlijk maaltje dat kapitein Ross alleen maar ff hoefte op te warmen! Helemaal goed geregelt! Om de zonsondergang te zien, besloot mijn vader Herman, moesten we de dingy pakken en om een eilandje heenvaren. Puik plan: biertjes in de boot en hup Marian, Ruth en ik er ook bij! Leuke fotootjes geschoten, biertje gedronken en toen weer op boot aan. De draai werd langzaam ingezet tot de motor afsloeg en wij wat giebelden en vroegen of hij een grapje maakte zeker! Een fractie voordat de motor afsloeg zei Ruth nog hoe eng het zou zijn met een bootje op zee en een seconde later gaf Herman de instructies om te gaan peddelen, want dat rotserige eilandje kwam nou toch wel errug dichtbij. Ruth begon driftig met de grootste flipper te peddelen en Herman pakte zelfs Marians peddel af omdat hij het beter dacht te kunnen... Jaa dacht ik, en wie houdt zich nu bezig met de motor als de enige die daar verstand van heeft loopt te peddelen??? Oja dacht Herman en probeerde de motor weer te starten! En ja hoor: broemmmm, de motor sloeg aan en weg waren we! Zo was dat even schrikken, maar wel een avontuurlijke manier om het nieuwe jaar te beginnen! De volgende morgen hebben we lekker lopen chillen in en om de boot. Snorkelen was goed, enkelen blowfishs en ook een boel roggen om de boot heen! Gaaf! We voelden allemaal dat we nog wel veel langer aan boord hadden willen zijn, maarja, aan alles komt een eind en vlogen we weer terug naar panama-city. Volgende morgen moesten we namelijk vroeg op voor ons uitstapje naar Colon, wat een shithole weten we nu! Wat een armoede en vergane glorie la verdad! Ook de Freezone was horrible, maar mijn nieuwe camera is geweldig! Een panasonic 10 keer optische zoem! Goede aktie! Dusse spoedig de fotos en maak ik ook gelijk dit verhaaltje af...... laters, moet rennen
zat, had toch wat alarmbelletjes moeten doen rinkelen, maarja. Tijdens onze gehele vakantie hebben we niet een keer zo slecht gegeten als in Bongos! Jac kreeg het meest troosteloze bordje voedsel voorgeschoteld, wat hebben wij gelachen! Nog geen blaadje sla of tomaatje om het bordje kots op zijn minst van wat kleur te voorzien, echt een hele prestatie om zoiets voor elkaar te krijgen! Daarna hebben we tot 12 uur in de Iguana gezeten waar het sommige mensen (ahum) iets te veel werd qua alcohol! Maarja, beter voor 12en dan gelijk in het nieuwe jaar een uitsmijter! De Barco Hundido vroeg $12 entree maarre Ruth en ik zijn uiteindelijk met een of ander kletspraatje gewoon binnengekomen, betur!
1 januari leek het ons tijd worden om Bocas Bocas te laten en lekker op vakantie te gaan! Het oorspronkelijke plan was om naar San Blas te gaan, maar alle vluchten waren al vol. Als een geluk bij een ongeluk had Vincent nog plek op zijn boot de ladyhawke, en hebben we diezelfde middag (na eerst nog rondgesloft te hebben in Casco Antiquo) een vlucht gepakt naar het zonovergoten Contadora, dat onderdeel uitmaakt van de Pearl Islands! Vincent stond ons daar al op te wachten met een of ander scheurwagentje dat me een geluid produceert! lachen zeg! De boot was nog vol dus hebben wij een nachtje doorgebracht bij Porno Charly en zijn Villa Romantica! De inrichting van onze kamer zou menig woonwagenbewoner doen watertanden: gouden gordijnen, glimmende syntetische spreien over de bedden en een gips-relief met een griekse godin sierden de kamer! In wat een luxe waanden wij ons! Helaas moesten we de volgende morgen met Vincent mee, en maakten we deel uit van een dag charter met een boel amerikanen. Met de boot zijn we langs verschillende idillische eilandjes en strandjes gevaren en al snorkelend de boel eigen gemaakt! Fantastisch! Tegen de middag ging iedereen van boord en bleven wij alleen achter! Wat een zaligheid! Ook Vincent verliet ons, maar liet ons wel achter met een heerlijk maaltje dat kapitein Ross alleen maar ff hoefte op te warmen! Helemaal goed geregelt! Om de zonsondergang te zien, besloot mijn vader Herman, moesten we de dingy pakken en om een eilandje heenvaren. Puik plan: biertjes in de boot en hup Marian, Ruth en ik er ook bij! Leuke fotootjes geschoten, biertje gedronken en toen weer op boot aan. De draai werd langzaam ingezet tot de motor afsloeg en wij wat giebelden en vroegen of hij een grapje maakte zeker! Een fractie voordat de motor afsloeg zei Ruth nog hoe eng het zou zijn met een bootje op zee en een seconde later gaf Herman de instructies om te gaan peddelen, want dat rotserige eilandje kwam nou toch wel errug dichtbij. Ruth begon driftig met de grootste flipper te peddelen en Herman pakte zelfs Marians peddel af omdat hij het beter dacht te kunnen... Jaa dacht ik, en wie houdt zich nu bezig met de motor als de enige die daar verstand van heeft loopt te peddelen??? Oja dacht Herman en probeerde de motor weer te starten! En ja hoor: broemmmm, de motor sloeg aan en weg waren we! Zo was dat even schrikken, maar wel een avontuurlijke manier om het nieuwe jaar te beginnen! De volgende morgen hebben we lekker lopen chillen in en om de boot. Snorkelen was goed, enkelen blowfishs en ook een boel roggen om de boot heen! Gaaf! We voelden allemaal dat we nog wel veel langer aan boord hadden willen zijn, maarja, aan alles komt een eind en vlogen we weer terug naar panama-city. Volgende morgen moesten we namelijk vroeg op voor ons uitstapje naar Colon, wat een shithole weten we nu! Wat een armoede en vergane glorie la verdad! Ook de Freezone was horrible, maar mijn nieuwe camera is geweldig! Een panasonic 10 keer optische zoem! Goede aktie! Dusse spoedig de fotos en maak ik ook gelijk dit verhaaltje af...... laters, moet rennenSaturday, December 30, 2006
Kerstfeest met papa & co!
Zo, na twee weken tijd gehad te hebben om uit te rusten, was zondag toch echt de tijd aangebroken om de hele delegatie van dierbaren op te halen in San Jose. Dit zijn Herman mijn pa, Marian zijn vriendin en Jac haar broer, en, last but not least..... Ruth, mijn lieve, reislustige en avontuurlijke vriendin! Langzaam druppelden we allemaal binnen en hebben we de kerst doorgebracht in San Jose, waar we verwelkomd werden met handen vol confetti in ons gezicht, en ook de straten vol lagen met deze ¨sneeuw¨. Heel apart! De dag van vertrek naar Bocas ging Ruth met de bus en wij heel decadent met het vliegtuig, lekker snel dachten we. Maar nee hoor, net voordat we werden omgeroepen om in te checken, werden we het vliegveld uit gebonjourd want er was een bommelding. Even leek het erop dat Ruth met haar cheap-ass bus eerder zou aankomen dan wij met onze belachelijk dure vlucht, maar uiteindelijk hebben we haar op het nippertje verslagen, wat een gezeur. En wat een geklungel hier in Bocas bij de aduana, die zijn helemaal niet uitgerust voor internationale vluchten en het werk dat daarbij komt kijken, maargoed lekker rustig aan, welkom in Panamà! Natuurlijk zijn we ff gaan kijken hoe mijn fietsen erbij stonden en hebben we zelf een ijzeren ros in gebruik genomen. Eerste aktie was een ritje richting Bocas del Drago, en onderweg zijn we los gegaan en hebben we allerlei planten uit de berm gerukt die we natuurlijk daarna in de tuin geplant hebben! Leuk! In Bocas hebben we het rustig an gedaan, lekker lummelen thuis, een beetje de omliggende eilandjes bezocht en natuurlijk een boottochje gemaakt met de Catamaran van die foute duitser Marcel. Heerlijk was het! Ook hebben we Oud & Nieuw doorgebracht in Bocas. Daar later fotos van!

Wednesday, December 13, 2006
Bocas Bicis
Oef poef! Moe, maar heerlijk om weer terug te zijn in de wervelstorm die altijd op Bocas heerst! Even een vrij weekje genoten en nu langzaamaan weer aan het werk!Probeer een verfrissend windje door mijn fietsen-bedrijfje heen te blazen. Heb nieuwe bikes besteld in Costa Rica en heb een mooie flyer laten platificeren. Dat was nog wel ff een avontuur, mijn tripje naar Limon, Costa Rica. `s Morgens moest ik op de valreep nog Vincents fiets meegeven die op de laatste seconde nog het vliegtuig in werd gehezen. Door deze toestanden miste ik mijn boot, waardoor ik dikke vertraging opliep. In Limon was het de bedoeling dat ik simpelweg het geld zou overmaken, maar die klungel van de fabriek stuurde me tot vier keer toe foute facturen met allerlei raadselachtige nummertjes, dus dat schoot helemaal niet op. Ik zag mijn plan om in een dag terug te reizen in rook opgaan... Uiteindelijk toch tot het juiste bedrag gekomen en ik blij naar de pin. Was me ff ontgaan dat je maar 3 keer op een dag mag pinnen en dan ook nog eens on-europese bedragen. Dus moest ik zowiezo blijven om de volgende ochtend het restant te pinnen. Maargoed, ik liep daar dus met hangende schouders in Limon rond en besloot chinees te gaan eten in een super foute cantina ¨Kings¨ genaamd. Het eten was lekker, niks mis mee. De ellende begon toen ik het donkere slangenhol dacht te verlaten en het licht weer in wilde stappen. Ik moest een dronke lapzwans passeren, die nietsvermoedend een groene jongen tussen mijn poezelige tenen en slippertje plantte.... jak, blèèèh. Te ranzig, echt heel goor. Gelukkig was ik bijna bij het hotel om die gorigheid af te wassen, en tot mijn grote vreugde viel ik binnen tijdens een episode van de Simpsons, dus mijn leed was snel geleden. Lag ik daar in mijn doorgezakte vogelnest tv te kijken, hoor ik ineens buiten allerlei trommels, kwam er een optocht lang, een desfile noemen ze dat. Ik mezelf uit bed gehesen en over de ballustrade gehangen. Dit soort optochten geven mij altijd een enorme brok in mijn keel en ik word er hardstikke emotioneel van, zo geweldig en opzwepend is die muziek, zo nu niet anders. Nog een extra gevoel van geluk overviel me toen ik zag dat een super-rasta met dreads in zijn baard, en met groezelige kleren als een van de vele daklozen van Limon, de weg vrijmaakte voor de optocht, die al danzend iedereen uit de weg zwaaide met zijn stok. Vervolgens begon het uit het niets te gieten, en ging de desfile gewoon onder een afdak staan waar ze onverstoorbaar verder gingen. Was ik ineens toch wel in mijn nopjes met mijn tripje Limon! En door dit oponthoud heb ik dus ook tijd gehad om mijn flyer te plastificeren. Hij is wel weer cool geworden vind ik, met de fotos en het logo komt ook goed tot zijn recht! Ja ja, ben tevreden. Nu alleen nog de ware werker vinden, die echt van aanpakken weet en geld maakt voor ons beiden, die is tot op de dag de revue nog niet gepasseert, maargoed, dàt gebeurd zowiezo weinig in de regel. Dan verwacht ik ergens vandaag een telefoontje van de schilder, om het over een billboard te hebben. Dat gaat gewoon een zonsondergang worden, zo mooi als je ze alleen op televisie ziet, maar toch echt voorkomen hier op Bocas del Drago! Maargoed, dat zien jullie dan wel weer! Verder komen Herman, Marian en Jac hierheen, en natuurijk die Rrruthje! Wat een feest!
Monday, November 20, 2006
Mexico, mexihihicòòòòò
Heerlijk, wat ben ik uitgerust de afgelopen dagen in Mexico-stad! Ik had grootsts plannen, maar daar is bar-weinig van terecht gekomen. Ik heb het lekker lui aan gedaan, met de grootste inspanning zo ongeveer de straat oversteken op weg naar het internet, en meest opwindende gebeurtenis mijn fantastische aankopen op Ebay. Wat een geweldige uitvinding, geen gezweet meer in pashokjes met veelal teleurstellend resultaat, gewoon met een meetlint achter de computer en ¨Nu kopen!¨. Ik heb natuurlijk ook nog wel een heel klein beetje actie ondernomen. Ik keek op een avond een mexicaanse fim: ¨Amarte duele¨, een modern liefdes verhaal over een rijk meisje en (ja je raadt het reeds) een jongen uit een armer milieu. Net als een van de vele legendes over de onmogelijke liefde tussen een indiaanse prinses die verliefd werd op de prins van een rivaliderende stam, maar dan in de tijd van nu, zeg maar. Maargoed, deze twee tortelduifjes ontmoetten elkaar in een groot winkelcentrum, Plaza santa Fe, dus zat ik daar rechtop in bed: ¨Daar moet ik heen!¨ Dus ik stapte `s morgens vol goede moed naar de bushalte, waar het een grote puinhoop is omdat ze de waterleidingen aan het nakijken zijn, dus de straat ligt overal open. Op een plek hadden ze nieuw cement gestort, maar op z`n ¨manaña manaña¨, stond dat nergens aangegeven. Dus vanuit mijn ooghoek zie ik ineens een man tot aan zijn knieen wegzakken in het natte cement, om zichzelf te bevrijden nog snel drie passen zettend. Ik had het niet meer, als je het ziet in een film dan is het flauw, maar in real life is het een absolute dijenkletser. Allerlei toeschouwers schoten te hulp met hem dingen aan te bieden om het cement van zijn schoenen, broek en sokken af te halen, maar hij zat er zo verslagen bij, met zijn hoofd schuddend en verwensingen prevelend. Nog nalachend stapte ik in een overvol busje, die steeds voller werd, zodat de mensen niet meer voorin konden opstappen. Alle mensen die achter instapten, gaven gewoon hun 2 peso door, die vervolgens door minstens 7 handen ging, en via dezelfde weg kwam hun kaartje terug. Probeer dat maar eens in Nederland, of niet? En alsof dit nog niet genoeg avontuur was, in een busritje naar het winkelcentrum, scheuren we met de bus langs rijen mannen in onderbroek, en vervolgens rijen naakte vrouwen! Die mexicanen hebben altijd wel wat te demonstreren! Niet zo verwonderlijk, want de meeste mexcicanen worden uitgebuit waar ze bijstaan. Maargoed, door al die drukte in de bus kon ik niet zien wat er aan de hand was, al lijkt de boodschap me duidelijk: Wij worden uitgekleed!Jammer dat ik geen camera heb, zeg! Maargoed, vanmiddag maar eens naar het vliegveld om 30 popelende Foxers op te halen! Kan haast niet wachten..... Ciao!
Sunday, November 19, 2006
ANWB-reis, toppertje!
Zo, de eerste ANWB reis zit er weer op en ik heb het heerlijk gehad! De groep bestond uit 19 mensen, al met al een gezellige boel. De leeftijden binnen de groep lagen uiteen tussen de 27 en 74 en de meeste mensen zouden qua leeftijd mijn ouders kunnen zijn, maar dat is vaak zo bij Fox. In totaal hebben we ongeveer 4200 km afgelegd, met een binnenlandse vlucht van Tikal naar Guatamala-City en ene grensovergang met een bootje. Al met al hebben we het er goed vanaf gebracht; geen heftige zieken, geen grote materiele verliezen en niet al te groot oponthoud gedurende de hele reis. Verloren voorwerpen bleven beperkt tot een paar schoenen, twee regenjassen en een blouse, die misschien nog boven water komt... Er zijn natuurlijk altijd wel kleine ongelukjes en glijpartijen, zeker met deze generatie... haha. Zo liepen we in San Cristobal en mistte er eentje een stoepje. Zegt een meneer: ¨Dat geeft niks hoor, mijn vrouw heeft ook al op de grond gelegen, ik wacht nu op de tweede keer...¨ En jawel hoor, diezelfde middag glijdt de mevrouw in questie uit over wat los grind, maar de schade bleef beperkt tot wat kleerscheuren. Zelfs tijdens het laatste avondmaal in Acapulco, werd er door de band een polonaise ingezet (jaja, leer hun die Nederlanders kenne...), waar de halve groep op inhaakte. Ook hier werd een afstapje over het hoofd gezien en stortte een dame ter aarde, bijna een tafel meesleurend. Jaja, die polonaise is een afval-race! Oponthoud komt tijdens elke reis voor, de ene keer in de vorm van wegversperringen of werkzaamheden. Een keer hebben we drie uur in de rij gestaan, maar daar ben ik doorheen geslapen. Diezelfde middag stonden we weer in de file voor een zogenaamde demonstratie, dat uiteindelijk niet meer bleek te zijn dan een half afgesloten brug waarbij het verkeer van links en rechts niet gecoordineerd werd, Bienvenidos a Mexico! Gelukkig reden wij het grootste gedeelte van de reis in een 5-sterrren bus, dus daarover geen klachten. Ander verhaal waren de gammele busjes in Guatamala, die door ieder anders werden beleefd. Sommigen vonden het wel lachen, anderen gaan bij Fox klagen dat ze in het vervolg beter helicopters kunnen inzetten (ja Fox: dat lijkt me eigenlijk ook wel leuker!). Lastiger waren de restaurants waar sommige mensen bijna twee uur op hun biefstuk/schoenzooltje zaten te wachten, of waar de stress uitbrak omdat de bus zo zou vertrekken. Ook de hotels werden niet altijd even fantastisch beoordeeld, met uitlopers van ¨Shabby¨ tot een molshol zonder ramen. Maarja, elk land is anders, en als we alles zo goed hebben thuis, dan hoeven we ook niet op vakantie toch? Nee, das is flauw, ik kan wel zeggen dat we een hele leuke reis hebben gehad, met een gezellig groepje mensen bij elkaar. We hadden ook een uitstekende chauf, Gabriel, daar was ook niks mis mee! En, als klapper op de vuurpijl had ik ook nog bezoek van Very Important People: Ruth, mijn liefste vriendinnetje met haar liefde Melvin! Heel toevallig waren we allebei 6 november, de verjaardag van Ruth, in Antiqua, waar we vier jaar geleden met haar verjaardag ook waren! Helaas konden we dit heuglijke weerzien niet vastleggen omdat ook haar camera gestolen was, jammerrr. Met z`n drieen hebben we wat barretjes afgelopen en daarna zijn we nog doorgezakt in mijn hotelkamer. 7 november was een brakke dag, maar we zijn er doorheen gekomen! In Panachajel hebben we afscheid genomen, maar aankomende reis ga ik haar bezoeken in Santa Fe, Atitlan, en daarna komt ze naar Panamà met Oud & Nieuw! Geweldige vooruitzichten! Maargoed, eerste reis zit er weer op, goede fooi gehad (hardstikke bedankt mensen!!!). Nu genieten van een paar vrije dagen! Kus jenny!!!
Monday, October 30, 2006
La locura de la ciudad
Terug in Mexico, en als altijd weer even bruizend! Zondag kwam ik ´s middags aan en ben ik een klein wandelingetje gaan maken naar het Zocalo. Liep door het park Alameda waar overal activeiten gaande waren: live-muziek met danzende mensen, een acrobaat die trucjes afwisselde met break-dance, een spuitbusverver etc. Ook allerlei eetkraampjes: maiskolven op de bbknoei, perro´s caliente (hotdogs) 3 voor 10 peso, tortilla´s, suikerespinnen en nog een heleboel meer. Overal wordt er goed bedoelde rommel verkocht en ik ben me te buiten gegaan aan de illegale dvd´s die hier over de toonbank gaan voor slecht 10 peso ($1), goeie aktie! Zoals altijd is er in Mexico wel een of andere crisis gaande, ook nu weer niet anders: de ontevredenheid over de oneerlijke verkiezingsuitslag en een grote rel gaande in Oaxaca tussen onderwijzers en de gouverneur. Onze reis zou ook naar Oaxaca gaan woensdag, maar aangezien het leger net 3000 man die kant op heeft gestuurd, hebben we een kleine omleiding deze trip. Nu gaan we ipv naar Oaxaca en Techantepec naar Veracruz en Villahermosa, o well.... Ook een aantal paxen hebben het laten afweten; zou ik oorspronkelijk op stap gaan met 23, daar zijn er nu nog maar 19 van over. Morgen gaan we gezellie op City-tour me Vicky, een belgische gids, en daarna nog 18 dagen te gaan. Ik ben benieuwd! Nou tot volgende keer maar weer! Jenny
Wednesday, October 25, 2006
Vervolg op vuinisbakken.
Toch leuk om langs het park te fiesten en vijf van mijn prullenbakken te zien staan. Minder leuk is het om de volle vuilniszakken ernaast te zien liggen en alle prullen er omheen. Sprak vanmorgen met Georgine, een engelse meid die duikschool Starfleet heeft. Zij was verantwoordelijk voor de Bocas Green & Clean-day, waarbij alle schoolkindjes met nieuwe shirtjes aan driftig de stranden, parken en straten schoonweegden van afval. Aangezien ik bijna nooit thuis ben, leek zij mij de perfecte kandidate om dit balletje aan het rollen te brengen. Vanmiddag sprak ik met Don Lasso, de representante van het municipio (hier links op de foto, rechts is burgemeester die ter uwer informatie op een stoepje staat) en vrijdag hebben we dus een meeting om dingen duidelijker
op papier te krijgen. Deze meid is echt goed! Ze heeft een heel plan uitgewerkt en alles wat zij doet, doet ze vol overgave en heeft al bewezen dat ze talentvol is. Dus het gaat zeker een succes worden. Bedoeling is dus dat de negocios een advertentie-vuilnisbak kopen, en dus zorgen dat alles rond hun bedrijfje schoon is. Ze heeft alle restaurants en hotel en haar straatje al zover, en das een goede om mee te beginnen. Zij kopen dan de bak met design voor $150, betalen $30 per maand voor afvalverwerking, betalen van schoonmakers en andere kosten waar zij weet van heeft. Zoiets dergelijks dus.
Tuesday, October 24, 2006
Gelukszaadjes.... nou ja..
Zo dat was weer een aktievolle reis, eentje die ik niet snel zal vergeten, of in elk geval een aantal toestanden niet.. Zo dachten we afgelopen reis dat we wat meemaakten, toen we de rivier overstaken, maar nu hebben we echt wat te vertellen thuis! Okay, beide keren waren wel spectaculair, alleen was de spanningsopbouw en uiteindelijke climax een beetje anders. Bij groep èèn werd er flink overleg gepleegd onder de taxi-chaufs; ja - of nee, wel- en wee, wat moeten we hiermee? Uiteindelijk besloot oppertaxi-chauf Rolando op aktie over te gaan en reed als eerste achterstevoren door de rivier heen. Dit was spectaculair, en ook waar voor ons geld, want alle vijf de taxi`s kregen de kans om door de rivier te rijden. Alles ging dus ook goed. Bij groep twee besloot Rolando maar gelijk het voortouw te nemen om iedereen te laten zien hoe ze het moesten doen. Hup, auto in z`n achteruit, gas en door die rivier heen. Nog maar een klein stukje van de
rivier te gaan, begint de auto was te slippen en zaten we ineens tot onze middel in het water: ¨Mijn kont word nat...¨zei Greetje! Onze tassen gingen ook kopje onder, was ik even blij dat ik voor de verandering mijn paspoort in mijn handbaggage had! Er was verder geen paniek, want was gelijk duidelijk dat de rivier niet dieper was dan tot de rand van het raam, maar arme Rolando was niet blij. Hij lag met zijn hoofd tussen zijn armen allerlei gebeden te prevelen. Uiteindelijk hebben wij de tassen uit de auto gehaald, al door de rivier wadend, en voor de taxi kwam er een tractor aan te pas. Dat was nog eens avontuur! gelukkig hebben enkele groepsgenoten foto´s en videobeelden voor ons gemaakt, dat wil ik wel eens even zien! Maargoed, ook deze reis vond ik medestanders in het zoeken naar gelukszaadjes (ojo de venado, zaadjes van een liaan-soort waarvan de mensen hier zeggen dat ze geluk brengen). Fanatiek als we
waren heeft het ons per zaadje weinig opgeleverd; we zagen geen walvissen, bij het snorkelen zagen we nog amper onze eigen flippers, ik werd gebeten door een kwal etc etc. Maar het was een leuk reisje. En laat ik niet vergeten dat we ook en Quetzal gezien hebben! Yahoo, de eerste keer in mijn leven dat ik het beestje mocht aanschouwen, en wel van zo dichtbij! Jeroen, een groepsgenoot, heeft zelfs een plaatje kunnen schieten van de quetzal gapend: kans van één op een miljard of wat? Zouden het dan toch de zaadjes zijn? Hopelijk binnenkort wat foto´s ter illustratie! Ciao. Oja, ik heb trouwens mijn zaadjes al verwerkt in een mobile, met wat schelpjes erbij, is erg mooi geworden!
rivier te gaan, begint de auto was te slippen en zaten we ineens tot onze middel in het water: ¨Mijn kont word nat...¨zei Greetje! Onze tassen gingen ook kopje onder, was ik even blij dat ik voor de verandering mijn paspoort in mijn handbaggage had! Er was verder geen paniek, want was gelijk duidelijk dat de rivier niet dieper was dan tot de rand van het raam, maar arme Rolando was niet blij. Hij lag met zijn hoofd tussen zijn armen allerlei gebeden te prevelen. Uiteindelijk hebben wij de tassen uit de auto gehaald, al door de rivier wadend, en voor de taxi kwam er een tractor aan te pas. Dat was nog eens avontuur! gelukkig hebben enkele groepsgenoten foto´s en videobeelden voor ons gemaakt, dat wil ik wel eens even zien! Maargoed, ook deze reis vond ik medestanders in het zoeken naar gelukszaadjes (ojo de venado, zaadjes van een liaan-soort waarvan de mensen hier zeggen dat ze geluk brengen). Fanatiek als we
waren heeft het ons per zaadje weinig opgeleverd; we zagen geen walvissen, bij het snorkelen zagen we nog amper onze eigen flippers, ik werd gebeten door een kwal etc etc. Maar het was een leuk reisje. En laat ik niet vergeten dat we ook en Quetzal gezien hebben! Yahoo, de eerste keer in mijn leven dat ik het beestje mocht aanschouwen, en wel van zo dichtbij! Jeroen, een groepsgenoot, heeft zelfs een plaatje kunnen schieten van de quetzal gapend: kans van één op een miljard of wat? Zouden het dan toch de zaadjes zijn? Hopelijk binnenkort wat foto´s ter illustratie! Ciao. Oja, ik heb trouwens mijn zaadjes al verwerkt in een mobile, met wat schelpjes erbij, is erg mooi geworden!
Mijn culinaire vakantie in San Blas!
Na al dat harde werken moet een mens zo nu en dan op vakantie uiteraard! Mijn amigo Vincent heeft een charter-boot en ze hadden nog een plekkie over, en toen mocht ik zomaar mee! Na mijn reis pakte ik de nachtbus van San Jose naar Panamà, en daar kwam Vincent mij ophalen met een supergaaf Volkswagen-busje dat meer trilt, hotst en klotst dan ie vooruit komt... lachen dus. Volgende morgen pakten we het vliegtuig naar San Blas, yahoo, eindelijk, na al 4 jaar in Panamà te wonen is het er dan toch van gekomen! Ik ging met een aantal missies: buik dat als bijzettafeltje fungeert achter laten, wat schelpen en een panamese kalebas scoren! Vincent is
chef, dus hij ging lichte maatijden klaarmaken, omdat zijn familieleden ook her en der wel een grammetje te veel hadden. Voor dat we vertrokken waren we eerst nog even langs de groente-markt gereden, en de rest lag al aan boord. San Blas zijn ongeveer 400 eilandjes die hun eigen autonome regering hebben. Sommige eilandjes zijn zo klein dat er niet meer dan 1 hut opstaat, en natuurlijk een palmboom! Maar wat een paradijs zeg: het water turquesa, gele stranden en een brandend zonnetje!!! Wat een leven heeft die vincent zeg! De mensen, Kuna-indianen, verdienen hun geld met kokosnoten, kreeften en vissen etc, en uiteraard het verkopen van artesanias. Maargoed, al die bootjes met hun mariscos, wat een smulfestijn was het! Op elk moment van de dag kwam er wel weer zo`n uitgeholde boomstam aanvaren die voor een prikkie kreeft, vis of concha verkocht! Ik wilde natuurlijk ook nog wat leren deze vakantie, dus
heb ik goed opgelet bij het maken van vis-cakejes! Lekker!
In de stadjes die we aandeden heb ik flink lopen scoren wat schelpen betreft! Uiteindelijk stapte ik met een doos extra aan baggage het vliegtuig in! En toen we de dag voor vertrek klaarlagen met de boot kam er een cayuco aandrijven met kalebassen!!! Ik heb een hele mooie gekocht, met een pulpo (inktvis) erop. Maargoedm het waren dus heerlijke dagen, prima toeven op die boot, zeker voor zo`n fijnproever als ik. Dit is nou echt een vakantie die me op mijn buik geschreven is!
chef, dus hij ging lichte maatijden klaarmaken, omdat zijn familieleden ook her en der wel een grammetje te veel hadden. Voor dat we vertrokken waren we eerst nog even langs de groente-markt gereden, en de rest lag al aan boord. San Blas zijn ongeveer 400 eilandjes die hun eigen autonome regering hebben. Sommige eilandjes zijn zo klein dat er niet meer dan 1 hut opstaat, en natuurlijk een palmboom! Maar wat een paradijs zeg: het water turquesa, gele stranden en een brandend zonnetje!!! Wat een leven heeft die vincent zeg! De mensen, Kuna-indianen, verdienen hun geld met kokosnoten, kreeften en vissen etc, en uiteraard het verkopen van artesanias. Maargoed, al die bootjes met hun mariscos, wat een smulfestijn was het! Op elk moment van de dag kwam er wel weer zo`n uitgeholde boomstam aanvaren die voor een prikkie kreeft, vis of concha verkocht! Ik wilde natuurlijk ook nog wat leren deze vakantie, dus
heb ik goed opgelet bij het maken van vis-cakejes! Lekker!
In de stadjes die we aandeden heb ik flink lopen scoren wat schelpen betreft! Uiteindelijk stapte ik met een doos extra aan baggage het vliegtuig in! En toen we de dag voor vertrek klaarlagen met de boot kam er een cayuco aandrijven met kalebassen!!! Ik heb een hele mooie gekocht, met een pulpo (inktvis) erop. Maargoedm het waren dus heerlijke dagen, prima toeven op die boot, zeker voor zo`n fijnproever als ik. Dit is nou echt een vakantie die me op mijn buik geschreven is!
Koning aap & het avontuur bij de dokter!
Zoo, een eeuwigheid terug dat ik me op deze blog gewaagd heb, daar gaat ie dan! Afgelopen twee reizen heb ik gewerkt met koning aap. Eerste groep waren we met zijn 18en op pad met onder ons een kersvers bruidspaar, Bas en Annemieke. Elke groep vallen er bijna wel wat slachtoffers, que ziek-zwak en misselijk, en deze reis hadden we toch wel een hoogtepunt qua doktersbezoek. De patient deze reis was Bas, hij voelde zich al een aantal dagen beroerd, zag eht niet meer zitten en kon geen woord meer uitbrengen ( en zelfs na hem pas enkele dagen te kennen, wistenwij als groep: dit zit niet goed!). Op onafhankelijkheidsdag 15 september reden we door het stadje Alajuela en daar zouden we het verlossende bezoekje brengen aan de huisarts. In Costa Rica zijn dit de dagen rondom 15 september vrije dagen, dus we hebben ongeveer 5 dichte praktijken aangedaan en uiteindelijk werden we via via naar een dokter doorgestuurd die ons wel kon helpen op zijn gesloten dag. Dat ie er een gezellig uitje van maakte hadden we snel in de gaten... Wilde eerst een batterij aan informatie hebben, aslof ie zijn eigen dossier ging aanleggen. Daarna ging hij zijn engels nog eens op ons loslaten en kregen we alle inforamtie omtred zijn dochters en ex-vrouw. Inmiddels begon de tijd te tikken, dus met zachte hand drongen wij aan om over te gaan op het echte werk. De patient moest een injectie antibiotica. Voor het zover was werden er eerst wat billen op een papiertje uitgetekent, met een kruis erdoor, een les spuiten kregen we er allemaal bij. Toen zei de dokter dat het voor mij belangrijk was om te weten hoe ik moet spuiten, wat ik vriendelijk probeerde af te poeieren. Toen de pacient verzocht werd om zijn broek te laten zakken en op de brancard plaats te nemen, dacht ik subtiel de spreekkamer te verlaten zodat het zaakje in rust en stilte afgehandeld kon worden. Maar nee hoor, niks minder waar. Vanaf dat ik het toilet doortrok werd ik door de dokter teruggeroepen en zag ik de patient met blote billen op de brancard liggen, met twee grote schietschijven op zijn billen getekent.... Annemieke en ik hadden het niet meer, maar die arme jongen lag daar ziek te wezen en wilde het gewoon achter de rug hebben. Na met veel overtuiging duidelijk te hebben gemaakt dat ik niet ging spijten, wilde de dokter zelf de spijt gaan zetten. ¨Stòòòòòpppp!¨hoorden we ineens van de slachtbank:¨Die gekke dokter heeft nog geen injectie-vloeistof in de spuit gedaan!!!¨, brulde de patient.
Saturday, August 26, 2006
Caribisch huisje te huur!
Ja best lezertjes, jullie zien het goed! Ik wil mijn huisje verhuren voor de aankomende twee maanden dat ik straks weer op pad ben. Ik heb zowaar een oproepje gedaan op een website waar een verdwaalde toerista mij op wees, geniale uitvinding. Dit idee van deze startpagina kennen jullie in NL waarschijnlijk allemaal allang, maar voor mij was het volledig nieuw. Nu heb ik mijn blog op hun pagina enne willen zij eigenlijk ook op de mijne: www.panama.startpagina.nl En dat wil ik best want iedereen moet naar Panamà komen! Op hun prikbord heb ik gezegd foto`s van mijn stuplje te plaasten, en dat roep ik zowiezo al tijden, dus hier komt ie! Ik
kan natuurlijk niet anders dan met een foto van mijn plantjes! Mijn tuintje, mijn grote trots en absolute bezigheid numero uno in Bocas. Gewoonte is waar ik ook ga nou, ik moet en zal een plantje meenemen. En het meest waar ik naar uitkijk als ik weg ben, is hoe mijn tuin erbij staat, en wat er in bloei is. Gisteren kreeg ik een verlossend telefoontje, dat mijn planten waren aangekomen. Deze had ik van de week, tot grote blijdschap, op de kop heb weten te tikken in el Valle de Anton. Ze uiteindelijk in Bocas krijgen, das een heel ander verhaal. Maargoed, ik ben dus de hele dag zoet geweest mijn
nieuwe heilconia`s een plekje te geven, en de tuin opnieuw in te delen. Had ik toch een mieren-attack! Prikken dat ie kunnen... errug heftig. Nou, zoals alleen mijn trouwe fans weten, ben ik een tijdje geleden druk geweest met mijn nieuwe keuken-blokje. Uiteindelijk wil ik de andere helft van de L nog aanbouwen, maar we zijn hier in Bocas en we doen het rustig an! Tijdens mijn bezoek aan Panamà-city, heb ik ook alvast een nieuw matras op de kop getikt. Starks komen Herman en Marian en dan sta ik mijn goddelijke bedje natuurlijk aan hun af. Maarre dat doorgezakte vogelnest in de woonkamer, dat als matras moest doorgaan, dat kan
voor zo`n hardwerkende princesà natuurlijk geen aanrader zijn. Dusse dat bed heb ik nu bekleed met ¨de witte stof¨ uit Mexico, en gaat vanaf heden door voor ¨the lounge¨. Daarna heb ik geprobeerd om de hele woonkamer vast te leggen, dus die ga ik nu showen. Daarbij is het belangrijk om te weten, dat mijn huis zeg maar een open ruimte is. Ik heb geen muren maar schotten, en het gedeelte van de woonkamer met de slaapkamer is afgesloten met een bamboo-rolgordijn. Ook de keuken staat in open verbinding met de woonkamer. Met de slaapkamer niet echt, want die ruimte wordt ingenomen door de badkamer die (gracias a dios) wel in meedere mate is afgesloten. Maarre als je eenmaal binnen bent, dan zou je bij wijze van spreken een rondje kunnen lopen door alle vertrekken, zonder ook maar een deur open te hoeven doen. Het paradijs waarin ik woon met zon, zee en strand, hebben me geinspireerd in de kleuren en schelpen en koralen, die je door het hele huis terugziet. Verder heb ik her en der wat sfeer-verlichting aangebracht
en souvernirs van mijn reizen uitgestald. Ik ben heel erg blij met mijn huisje, het mooiste huisje waar ik ooit heb gewoond en daar waren echt wel mooie bij... (18e eeuws in Argentat, Dordogne enne in Utrecht heb ik het ook nooit slecht getroffen). Maargoed, voor de fanatiekeling die dit leest, ik krijg een punthoofd van de foto`s invoegen, die nu stuk voor stuk weigeren... dusse morgen waag ik weer een poging! Laterzzzz
Friday, August 18, 2006
Schudden met die kont.....
Zo, na een paar dagen optimaal genoten te hebben van mijn huisje, en dan vooral van binnen, begonnen de muren toch wat op me af te komen. Regen en nog eens regen, er kwam geen einde aan! Had het plan om deze drie weken een kleine vakantie te ondernemen met mijn amigo-landgenoot Vincent. Belt ie me maandag op en zegt ie dat ie op het punt staat vervroegd naar Panamà te vertrekken, want die spinnenbeet van vier dagen daarvoor begon nou toch wel verdacht veel pijn te doen... Ik vond al dat ie er wat makkelijk mee omging. Laat ik het zo stellen, als ik zulke helse pijnen zou doorstaan, en met zo`n dikke duitse braadworst-vinger zou rondlopen, dan had ik me al tien keer bedacht om eindelijk eens gebruik te maken van mijn verzekering die ik braaf elke maand betaal en nog nooit heb hoeven gebruiken. Dusse Vincent vertrok en ligt nou in een blinblin-ziekenhuis, vlak naast een prima winkelcentrum, waar niks mis mee is voor de bezoekers, hehehe. Dusse in Bocas probeerde ik mij staande te houden in de regen, en was ik druk in de weer met een andere lokatie te vinden voor mijn fietsen, dat blok aan mijn been. Nou, Jonathan, dat ventje dat mijn fietsen verhuurd, woont in een huisje dat ik huur. Dat huisje staat schuin naast de Pargo Rojo en doordat het lot ervoor leeg staat, heeft het open zicht op de hoofdstraat. Ik ben nu overeen gekomen met de huiseigenaar, dat ik een klein schuurtje naast het huisje mag bouwen, voor $20 per maand extra! Goede deal! En nu heb ik ook Jonathan zo ver dat hij de fietsen van mij gaat leasen voor een X bedrag per dag, wat een hoop gezeur zou moeten schelen. Nou ja, ik knijp mezelf pas in mijn handjes als het contract ondertekent is, maar in elk geval ben ik nu verlost van die Pargo Rojo, een hele opluchting! Maargoed, mijn klusjesman is nog een paar dagen druk met een andere klus, dus dat schuurtje moet nog ff wachten. En toen belde Vincent mij dinsdag op, en hij had zo`n pijn dat ie moest huilen en toen dacht ik: ¨Ik ga gewoon! Als ik daar zou liggen, moederziel alleen, dan wil ik ook graag hebben dat iemand me komt bezoeken!¨ Dusse dat gaf mij extra reden om dan nu maar de benen te nemen en een paar dagen in de city te spenden. Maar wat te doen als je niet bulkt van het geld en Panama bijna in de eerste plaats bekend staat als Shoppers-Paradise? Dusse wat zijn de andere grote voordelen van de stad? The Gym, een fenomeen dat we in Bocas niet kennen! Nu kwam Vincents dokter langs om zijn hand schoon te maken, en ware het niet dat hij daarna naar de sportschool zou gaan. Hij bellen en wist me te vertellen dat ik met hem mee kon komen en een abonnoment kon krijgen voor $36, voor 15 dagen. Pakken dus die deal! En die sportscholen hier zijn ook niet van gisteren. Zo blitst heb ik ze in NL of de VS in elk geval niet gezien. Elke loopband, stepsapparaat en fiets heeft er een flatscreen-tv voor hangen met DirectTv... das nog eens andere koffie. En ze hebben klassen van yoga, tae-bo, steps etc etc. Dus afgelopen drie dagen heb ik me lopen uitsloven in de ¨Powerclub¨. Enne dacht je wat, stonden we te zweten in een klasje van aerobics, hoor ik ineens: ¨Boomboomboom, schudden met die kont, van links naar recht...... Nou, en dat heb ik gedaan hoor, met een glimlach van oor tot oor! Ik ben gek van deze stad. Volgend jaar, let op mijn woorden, ga ik een woninig-ruil aan voor 2 maanden! Wanneer is het ook alweer regentijd in Bocas?
Monday, August 14, 2006
Op reis met mi madre!
Zo, terug van weggeweest, back in Bocas. Helemaal uitgerust van mijn weekje vakantie met mijn snoes en het begeleiden van twee groepen. Ik dat gewoon voor het eerst in mijn carriere als reisbegleidster, familie bij me, en wel mijn moeder Susan. Ik vond het wel een beetje spannend, maarre zo gezegd, zo gedaan, en was hardstikke gezellig! We hadden een groep van 23 man, allemaal onze generaties en ook nog twee andere families aan boord: Winnie en Rob en de familie Ypenburg! Leuk! We hebben een voorspoedige reis gehad, het was een brave groep, die zelfs de statistieken naleefden op het gebied van de gezondheids-voorspellingen! Sterker nog, jullie verbraken het record, ze vielen bij bosjes. Dubbele scores, onduidelijke scores, we hebben het allemaal gehad, mexicaanse verkiezingen zijn er niks bij. Al met al weinig bijzonders dus in Mexico en Guatamala. Veel interessanter hoe Jos beschrijft hoe hij in een nederlands ziekenhuis wordt nabehandeld alsof het hier ging om een
aflevering van X-files. Dus los daarvan geen rare dingen gebeurd. Zelfs de grensovergangen verliepen gesmeerd, waarbij we niemand hebben hoeven omkopen. Wat niet overal zonder slag of stoot ging. Aan de grens bij Copàn vonden die lui van Guatamala ons helemaal niet leuk en werden we nu een voor een bij de baas geroepen. Maar als dat alles was, want in Belize hadden we een neger die op zijn stoel zat en het wel best vond. En in Mexico wilden ze niet eens jullie blaadje zien, laat staan dat jullie allemaal op het knopje mochten drukken, naaa moe! Het moet niet gekker worden. Weer zoveel dingen meegemaakt, dat het maar goed is dat we tegenwoordig alles vastleggen op onze digitale cameraatjes. Zoals dat kleine schattige meisje in Madre Tierra, die gewoon haar hele winkel uitverkocht omdat ze zòòòò schattig was! En ook in Tikal waren er mooie foto-momenten: zwermen tucans, waar de groep op een gegeven moment niet meer warm of koud van werd, die aparte, harige rups die we zagen
in en die bende neusbeertjes die we net voor de uitgang nog even gepresenteerd kregen. En toen, terug naar Playa del Carmen, waar het water turquesa is en de Coronas koud staan! Daar namen we afscheid van elkaar en bleven Susan en ik alleen achter in ons hotel, en hebben we nog heerlijk rustig-aan gedaan! eebn dagje hebben we een bezoek gebracht aan Cozumel, wat inderdaad niet veel anders is als Playa del Carmen. Uiteindelijk hebben we nog een snorkel-tourje gemaakt en ben ik met twee knotsen van schelpen naar huis gegaan, om lampen van te maken. Nu dus terug in Bocas lekker al mijn souvernirtjes een plaats geven en de reis in gedachten nog eens nalopen. En kan niet anders zeggen dan dat het drie heerlijke weken zijn geweest!Hardstikke bedankt allemaal, het was fantastisch!
Thursday, July 20, 2006
Pingels
Inmiddels zijn we weer aangekomen in Playa del Carmen, waar het aqua turquesa is en het zand witter dan wit! Met zijn tienen zijn we de afgelopen twee weken goed doorgekomen. Geen schokkende of traumatische gebeurtenissen hoeven te verwerken, op een paar kleine incidentjes na natuurlijk. Niemand beroofd van paspoort, creditcards of portomonees vol met pingels. Uitzondering van iemand die het presteerde onder zijn eigen neus, 3 keer getild te worden op dezelfde dag. Typisch geval van scheepsrecht zeg maar. Ziek, zwak en misselijk, ook dat is ons bespaard gebleven. Na de enige aanval van acute diarree, waarbij de betrokkenen als een speer de bosjes invloog, bleef de schade beperkt tot slechts 10 muggenbulten op het zitvlak. Ook daar valt overeen te komen.
Stressvolle momenten voor een reisbegeleider zijn incidenten zoals baggage die kwijtraakt of opstandige groepen die niet op tijd in de bus zitten. Net voordat we vertrokken vanuit Mexico naar Guatamala, bleek mijn groep op tijdstip van vertrek nog naast de bus te staan. Liep ik ze al de bus in te heuwen, bleken zij een missing koffer te hebben gedetecteerd... tja, dan kun je ze het ook niet kwalijk nemen als ze een keer een bakkie soep willen eten... Elke reis leer je nieuwe dingen, die je meeneemt ter vergemakkelijking van je werk met groepen in de toekomst. Vanaf heden praat ik niet meer over de verschillende valuta´s die de
mensen op zich afkrijgen in een reis. Brengt alleen maar verwarring, al die peso´s, quetzales, limpiras, US of Belize-dollars. Vanaf reeds ingevoerd, heten die nu allemaal pingels! Maar er zijn ook reizen dat je levenslessen krijgt aangeboden en die kun je beter met beide handen aangrijpen. Zo weet ik nu: ¨Neem nóóóóit een Frans, al betekent crisis nog zoveel keer kans".
Subscribe to:
Posts (Atom)

